Aναγνωρίστε τα σημάδια ύπαρξης σχολικού εκφοβισμού

Συντάκτης andri 25/01/2018 0 Σχόλια

 

 

Τι κάνουμε όταν ανακαλύψουμε ή το παιδί μας ενημερώσει για την ύπαρξη τέτοιας κατάστασης; Τι πρέπει να ξέρει το παιδί για την προστασία του; Δημιουργήστε μία ασπίδα προστασίας για το παιδί σας, ώστε να αντιμετωπίσει τους νταήδες στο σχολικό περιβάλλον.

 

Το παιδί σας εκπέμπει σήμα κινδύνου

Συστήνεται πάντα να διερευνηθούν και αποκλειστούν άλλοι παράγοντες  που εμφανίζονται, κάποια σημάδια, που ίσως συγχέονται με τον σχολικό εκφοβισμό, όπως θέματα με την υγεία, συναισθηματισμοί, εφηβεία.

 

Επομένως, τα ακόλουθα σημάδια, ίσως σχετίζονται σε μεγαλύτερο βαθμό με τον σχολικό εκφοβισμό:

– Σχολική άρνηση. Tο παιδί ξαφνικά αρνείται πεισματικά και χωρίς εμφανή λόγο να πάει στο σχολείο ή να συζητήσει οτιδήποτε σχετικά με το σχολείο.

– Ξαφνική αλλαγή στη διάθεση και συμπεριφορά του παιδιού, όπως κλάματα, κρίσεις θυμού, ακόμα και μελαγχολική συμπεριφορά.

– Χτυπήματα και μελανιές στο σώμα του παιδιού, τα οποία δυσκολεύεται να δικαιολογήσει.

– Διαταραχές ύπνου και διατροφής, χωρίς να υπάρχουν άλλα οργανικά αίτια.

– Αν επιστρέφει στο σπίτι νηστικό από το σχολείο, ενώ είχε πάρει μαζί του λεφτά για φαγητό ή φαγητό από το σπίτι.

– Πριν πάει στο σχολείο, βιώνει συχνά σωματικά συμπτώματα, όπως πονοκέφαλο, ναυτία κ.ά.

– Αδυναμία συγκέντρωσης και πτώση των σχολικών επιδόσεων.

 Τι κάνουμε όταν ανακαλύψουμε ή το παιδί μας ενημερώσει για την ύπαρξη τέτοιας κατάστασης;

– Καθησυχάζουμε το παιδί και το διαβεβαιώνουμε πως είμαστε δίπλα του.

– Επικοινωνούμε άμεσα με το σχολικό περιβάλλον (διευθυντή, δασκάλα).

– Η σκέψη «να αφήσουμε το παιδί να τα βγάλει πέρα από μόνο του», δεν είναι καλή, αφού το κάνει να αισθάνεται απροστάτευτο και αυξάνει το φόβο του.

– Ζητούμε άμεσα την βοήθεια ενός ειδικού, ώστε να «μείνουν» όσο το λιγότερο ψυχικά τραύματα στο παιδί μας.

 

Τι πρέπει να ξέρει το παιδί για την προστασία του: 

Η παιδική σκέψη και ψυχοσύνθεση των παιδιών που βιώνουν τον σχολικό εκφοβισμό, παγώνει τα παιδιά και τα φοβίζει, με αποτέλεσμα να μην λένε πουθενά για αυτό που τους συμβαίνει. Ο φόβος κάνει το παιδί να αισθάνεται πραγματικά αβοήθητο και ανήμπορο να αντιδράσει. Αυτή η αίσθηση εντείνεται επίσης από τη μη εμπλοκή των συμμαθητών – παρατηρητών (bystanders), όταν συμβαίνουν μπροστά τους τέτοια φαινόμενα.

– Το παιδί πρέπει να είναι σίγουρο για εμάς και να μας εμπιστεύεται. Είναι καλό να του το λέμε συνεχώς για να το ακούει, έτσι θα μπορεί να μοιράζεται μαζί μας κάτι που το απασχολεί, χωρίς να φοβάται ότι θα το μαλώσουμε ή απορρίψουμε.

– Ακόμα και πριν, αλλά και μετά την εμφάνιση ενός τέτοιου περιστατικού, επιβεβαιώνουμε και λέμε στο παιδί ότι το αγαπάμε, ότι είναι ασφαλές μαζί μας και πως θα κάνουμε ό,τι μπορούμε για να το βοηθήσουμε.

– Αποφεύγουμε να προτείνουμε αντίποινα (π.χ. χτύπα τον και εσύ), αφού όπως έχουν τα πράγματα, το παιδί δεν μπορεί να αντιδράσει έτσι κι αν κάνει μια προσπάθεια, τα πράγματα μπορεί να γίνουν πολύ χειρότερα.

– Του λέμε ότι πρέπει να νιώθει άνετα και ελεύθερο να μιλάει για τα θέματα που το απασχολούν. Ότι υπάρχουν γύρω του άτομα (γονείς, γιαγιά, παππούς, μεγαλύτερα αδέρφια) που είναι πάντα έτοιμα για να το ακούσουν και να το βοηθήσουν.

– Μαθαίνουμε στο παιδί και να ζητά και να δίνει βοήθεια, όταν κάποιος έχει την ανάγκη του. 

 

Γράφει η Ειρήνη Χρ. Κουρουκλάρη

Εγγεγραμμένη Κλινική Ψυχολόγος

 

Αφήστε Σχόλιο