Άγχος στα παιδιά σχολικής ηλικίας

Συντάκτης andri 27/04/2021 0 Σχόλια

 

 

Μια από τις συχνότερες αιτίες άγχους σε παιδιά σχολικής ηλικίας αποτελεί η μαθησιακή τους επίδοση. Όχι τόσο γιατί θα καθορίσει τη μελλοντική τους πορεία, αλλά γιατί η επίδοση έφτασε να είναι δείκτης ή μέτρο της αυταξίας τους.

 

Ποιοι είναι, λοιπόν, οι προάγγελοι του άγχους επίδοσης και πώς μπορούμε σαν γονείς να αποφύγουμε την καλλιέργεια της υπό όρους αποδοχής του εαυτού στα παιδιά μας;

 

Η αντίληψη του εαυτού μας είναι ένα πλέγμα από το τι πιστεύουμε εμείς για εμάς, βαθύτατα εμποτισμένο από το τι πιστεύουμε ότι πιστεύουν οι άλλοι για εμάς.

 

Με τη γέννηση μας οι περισσότεροι από εμάς έχουμε την τύχη να αγαπιόμαστε, όχι για τις επιδόσεις μας ως βρέφη, αλλά επειδή είμαστε βρέφη. Αυτή η ανάγκη να αξίζω επειδή «έτσι» όσο μεγαλώνουμε λιγότερη σημασία λαμβάνει γιατί αντικαθίσταται σταδιακά από την ανάγκη για αναγνώριση, την ανάγκη για επιβράβευση, την ανάγκη για επίδοση. Δεν είναι κακό, είναι στη φύση μας και αποτελεί μοχλό για την προσωπική και κοινωνική μας εξέλιξη.

 

Από μικροί μαθαίνουμε ότι η «συμφωνία» με τις προσδοκίες της οικογένειας, της κοινωνίας, του σχολείου κτλ. είναι κρίσιμη για τη θέση μας στον κόσμο, για να νιώθουμε ότι ανήκουμε, ότι αξίζουμε και να συμπληρώνουμε την αβεβαιότητα της ζωής με την αίσθηση της ασφάλειας που μας παρέχει το «ανήκειν» και η συνύπαρξη. Οι «σχέσεις» είναι ο σκοπός μας.

 

Οι ισορροπίες όμως δεν είναι εύκολο πράγμα. Το άγχος επίδοσης φανερώνεται όταν δεν υπάρχει ισορροπία και ευελιξία ανάμεσα στο «αξίζω να με αγαπάνε γιατί είμαι» και στο «αξίζω επειδή είμαι καλή/ός σε κάτι.»

 

Ταυτόχρονα, όσο πιο πολύ διακρινόμαστε στη δεξιότητα της επίκρισης, τόσο πιο μεγάλο κάνουμε το χάσμα ανάμεσα στις δύο πηγές της αξίας μας.

 

Είμαστε όλοι οι γονείς αντιμέτωποι με τις ίδιες προκλήσεις. Ας αποποιηθούμε το κυνήγι της τελειότητας και ας γίνουμε οι ενήλικες που θα θέλαμε να δούμε τα παιδιά μας να είναι. Μαθαίνοντας να αγαπάμε τα δικά μας λάθη, ανοίγουμε τον δρόμο στα παιδιά μας για πλήρη αποδοχή του εαυτού. Αυτή είναι και η απάντηση στο αρχικό μας ερώτημα, τόσο απλά.

 

Στην παιδαγωγική πράξη...

1. Θυμόμαστε ότι απογοήτευση γεννιέται εκεί που η επιτυχία παρουσιάζεται ως μονόδρομος.

2. Τα λάθη επιτρέπονται.

3. Κάνοντας πράγματα για τα παιδιά μας για να εξοικονομήσουμε χρόνο, όχι μόνο τα απογοητεύει, επειδή ουσιαστικά τους λέμε ότι δεν είναι ικανά, αλλά ταυτόχρονα τα μαθαίνει να αναμένουν ότι άλλοι θα κάνουν πράγματα για αυτά.

4. Οι προσβολές μόνο ανεπιθύμητες συνέπειες έχουν.

5. Καλό είναι να αποφεύγουμε να χρησιμοποιούμε φράσεις όπως «τα μεγάλα παιδιά δεν το κάνουν αυτό,» «τα αγόρια δεν κλαίνε,» «τα κορίτσια δεν συμπεριφέρονται έτσι...»

 

Στην ουσία... ας αγαπήσουμε ΚΑΙ τα λάθη.

 

Από την: Βασιλική Λοΐζου
Καθηγήτρια Συμβουλευτικής και Συστημική Ψυχοθεραπεύτρια (EFTA, BACP)

 

Πηγή: Η Χρυσή Μανούλα

Αφήστε Σχόλιο