Homeschool, μια «απαγορευμένη» εκπαιδευτική προσέγγιση

Συντάκτης andri 21/12/2016 0 Σχόλια



Αδιαμφισβήτητα, η παιδεία, ως η  ευρύτερη καλλιέργεια του ανθρώπου, αποτελεί ύψιστη πολιτισμική αξία και ακρογωνιαίο λίθο για την υγιή πρόοδο και ανάπτυξη ενός κράτους. Η φοίτηση στα σχολεία, των άλλοτε αδιάσειστων κέντρων εξάπλωσης της παιδείας, αποτελεί υποχρέωση του κάθε παιδιού και της οικογένειάς του, σε πολλές χώρες ανά το παγκόσμιο. 
 

Σήμερα, μέσα σε ένα νεοφιλελεύθερο και πολυπολιτισμικό περιβάλλον, ο ρόλος του σχολείου έχει υποβιβαστεί. Μέσα σε ένα κύμα κρίσης αξιών, όπου η ευμάρεια και η ιδιοτέλεια χαρακτηρίζουν ως επί το πλείστον την κοινωνία μας, η άλλοτε παιδοκεντρική μάθηση που σκοπό είχε την παιδεία των μαθητών, αντικαταστάθηκε από τη στυγνή εκπαίδευση, τη στυγνή παροχή πληροφοριών, μετατρέποντας τους μαθητές σε άβουλα φερέφωνα χωρίς κριτική σκέψη, με υποβιβασμένες αρχές και αξίες. 
 

Στις απαρχές αυτής της υπονόμευσης, στηρίζεται τις τελευταίες δεκαετίες η επανεμφάνιση του homeschool: Την εκπαίδευση, δηλαδή, παιδιών οποιασδήποτε ηλικίας στο σπίτι από τους ίδιους τους γονείς (Korkmaz & Duman, 2013). To φαινόμενο, μόλις το 1989 νομιμοποιήθηκε από τις 50 πολιτείες των ΗΠΑ (Hanna, 2012) και έκτοτε πήρε τη μορφή κινήματος (Collom & Mitchell 2005, Blokhuis, 2010), αποκτώντας πολλούς υποστηρικτές ανά το παγκόσμιο. 
 

Τα κίνητρα επιλογής της μεθόδου φαίνεται να αφορούν κυρίως την πεποίθηση των γονέων  ότι μπορούν να διαδραματίσουν έναν καίριο ρόλο στην εκπαίδευση των παιδιών τους, ενώ έχουν ισχυρή αίσθηση αποτελεσματικότητας σε ό,τι αφορά τη βοήθεια που παρέχουν στα παιδιά τους για να μάθουν και θεωρούν ότι μπορούν να παρέχουν θετικές αντιλήψεις για το περιεχόμενο της ζωής. 
 

Κατά τη Van Galen (1986, 1991)  υπάρχουν δύο κύριοι λόγοι επιλογής του Ηomeschool: η απόρριψη της Εκπαιδευτικής διαδικασίας που πραγματοποιείται στο Δημόσιο και Ιδιωτικό Σχολείο και η επιθυμία για αύξηση του δεσμού μεταξύ γονέων και παιδιού (Hanna, 2012). 
 

Όσον αφορά την ετοιμότητα των ατόμων που διδάσκονται μέσω του homeschool για εισαγωγή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, προκύπτει ότι, όχι μόνο οι μαθητές είναι σε θέση να σπουδάσουν, αλλά ότι η μέθοδος αυτή αποτελεί προγνωστικό παράγοντα για την επιτυχία των μαθητών στις σπουδές τους (Wilkens, Wade, Sonnert, Sadler, 2015).

Σύμφωνα με τον Van Pelt (2003), κατά μέσο όρο τα παιδιά επιδίδονται σε οκτώ κοινωνικές εξωτερικές δραστηριότητες όπως αθλήματα, προσκοπισμό, μπαλέτο και εθελοντική εργασία (Basham etall., 2007). Παράλληλα, υποστηρίζεται ότι τα παιδιά που εκπαιδεύονται μέσω του homeschool, βλέπουν λιγότερη τηλεόραση και μπορούν να εκφραστούν με περισσότερη ευκολία στο ελεύθερο παιγνίδι και σε ομαδικές δραστηριότητες αλληλεπίδρασης. Όσον αφορά το χαρακτήρα τους, σύμφωνα με τον Smedley (1992), τα παιδιά αυτά τείνουν να είναι πιο κοινωνικοποιημένα, φιλικά, αλλά και πιο ανεξάρτητα καθώς μεγαλώνουν (Basham et all., 2007). 

Στη χώρα μας, το homeschool, εξακολουθεί να αποτελεί μια παράνομη διαδικασία, παρά τα θετικά οφέλη που φαίνεται ότι επιφέρει στα παιδιά που το ακολουθούν, τόσο σε ακαδημαϊκό, όσο και σε κοινωνικό επίπεδο.
 

Μήπως ο εγωκεντρισμός που χαρακτηρίζει το εκπαιδευτικό μας σύστημα εμποδίζει τον εκσυγχρονισμό του;
 

Γράφει η Μαριλένα Παπουτέ, Ειδική Παιδαγωγός
 

Αφήστε Σχόλιο