Η αποδοχή της διαφορετικότητας και ο ρόλος του γονέα

Συντάκτης andri 07/06/2018 0 Σχόλια

 

 

Κάντε το παιδί σας να αγαπήσει τον εαυτό του!

Το παιδάκι σας έχει πλέον εγκαταλείψει το μικρόκοσμο του νηπιαγωγείου και έχει ενταχθεί σε μία μεγαλύτερη κοινωνία παιδιών, αυτήν του δημοτικού σχολείου. Πόσο απλό είναι άραγε για αυτό, να διατηρήσει την προσωπικότητα του σε αυτό το μεγαλύτερο σχολείο, ανεπηρέαστο από τα υπόλοιπα παιδιά;

 

Το πρώτο ένστικτο που διεγείρεται σε κάθε παιδί, όταν βιώνει κάτι διαφορετικό ή καινούργιο, είναι αυτό της επιβίωσης. Σύμφωνα μάλιστα με το Δαρβίνο, όσο πιο προσαρμοστικός είναι κανείς, τόσο περισσότερες πιθανότητες επιβίωσης έχει. Συχνά γίνεται λόγος για την «προσαρμογή του παιδιού» στα νέα δεδομένα.

 

Ο ρόλος μας ως γονείς είναι να μεγαλώσουμε τους πολίτες του αύριο. Μαζί με τους εκπαιδευτικούς αποτελούμε τα πρότυπα με τα οποία τα παιδιά ταυτίζονται κι από τα οποία παίρνουν τα μεγαλύτερα παραδείγματα για τη συμπεριφορά τους αλλά και την αποδοχή της διαφορετικότητας και του εαυτού τους. Το πόσο εύκολα λοιπόν ένα παιδί θα προσαρμοστεί, είναι άρρηκτα συνδεδεμένο και με το πόσο εμείς το έχουμε προετοιμάσει αλλά και πόσο εμείς το ενδυναμώνουμε καθημερινά.

 

Τα παιδιά πρέπει να ακούνε συχνά πόσο σημαντική είναι η μοναδικότητα του καθενός. Είναι πανέμορφο το να αγαπήσουν τον εαυτό τους όπως ακριβώς είναι. Είναι ουσιαστικής σημασίας να δέχονται και τις διαφορές που έχουν με τα άλλα παιδιά στο περιβάλλον τους και να τα αποδέχονται κι αυτά ως ισότιμα μέλη της κοινωνίας στην οποία μεγαλώνουν.

 

Αυτό είναι το στοίχημα που καλούμαστε να κερδίσουμε εμείς οι μεγάλοι, εμείς που αποτελούμε τα πρότυπα! Να τους δώσουμε τις βάσεις και το καλό παράδειγμα ώστε να μπορούν να προστατεύσουν τον εαυτό τους και να κυνηγήσουν τα όνειρα τους στη ζωή, δίχως δισταγμό! Γιατί όλη η ομορφιά της ζωής εναπόκειται στο ότι όλα και όλοι είμαστε διαφορετικοί αλλά και ίσοι μεταξύ μας!


Σε όλα τα μεταβατικά στάδια της ζωής του παιδιού, σημαντικό είναι εμείς οι γονείς να δημιουργούμε συνεχώς κανάλια επικοινωνίας μαζί τους, μεταδίδοντας τους τις αξίες της αλληλεγγύης και του αλληλοσεβασμού. Όπως αναφέρεται και στο κείμενο, το να γίνουμε πρότυπα των παιδιών μας είναι πράγματι ένα μεγάλο στοίχημα επειδή προνοεί την δική μας συνεχή εξέλιξη και βελτίωση. Ας μην ξεχνάμε ότι η αλληλουχία είναι μέρος της φύσης μας, οπότε τα παιδιά μας δεν είναι παθητικοί δέκτες σε αυτά που λέμε αλλά μιμούνται αυτά που πράττουμε. – Ευάγγελος Ορφανίδης, Εγγεγραμμένος Κλινικός Ψυχολόγος, DipCH

 

«Συμφωνώ πως οι πιθανότητες είναι πως το παιδί θα επηρεαστεί από το περιβάλλον του σχολείου, θετικά και αρνητικά, έτσι αν τα πρότυπα στο σπίτι είναι σταθερά και δυνατά, αν υπάρχει συζήτηση, ενθάρρυνση και ενδυνάμωση των παιδιών για τη διαφορετικότητα τους, την ισότητα και το σεβασμό, τότε σίγουρα οι γονείς είναι σε καλό δρόμο για το ανάθρεμμα των πολιτών του αύριο. »

Τόνια Λοϊζίδου, MSc, MSc, CBTdip, Εγγεγραμμένη Κλινική Ψυχολόγος

 

Γράφει η Νικολίνα Δράκου, μητέρα και συγγραφέας του παραμυθιού «Η Γλυκιά Κόκκινη Πιπεριά»

 

Αφήστε Σχόλιο