Η συμμετοχή του μπαμπά στο μεγάλωμα των παιδιών

Συντάκτης andri 05/04/2018 0 Σχόλια

 

 

«Μάνα είναι μόνο μία, το ίδιο και ο πατέρας»

Η διαμόρφωση του χαρακτήρα του παιδιού αποτελεί ακρογωνιαίο λίθο και εντός αυτού του πλαισίου εντάσσεται η σχέση πατερά και παιδιού.

 

Ένα συχνό φαινόμενο που τίθεται στην κοινωνία μας, είναι η διαχείριση καταστάσεων και ο τρόπος έκφρασης συναισθημάτων εντός της κυπριακής κοινωνίας, και ως εκ τούτου, ο τρόπος με τον οποίο θα συμμετάσχει ο πατέρας στην σχέση του με το παιδί του.

 

Ο ρόλος του πατέρα θα πρέπει να ενσωματώνεται και να «κυοφορεί» από την ημέρα σύλληψης του παιδιού, με σκοπό την ανάπτυξη μιας στενής σχέσης που να συμπεριλαμβάνει την ενεργή συμμετοχή του πατέρα στην ζωή του παιδιού.

 

Σε αυτούς τους ιδιαίτερα σημαντικούς τομείς της ζωής, η σχέση πατέρα-παιδιού αποδίδει τον χώρο στην ανάπτυξη ανθεκτικότητας. Η ανθεκτικότητα του πατέρα σε αυτή την «δοκιμασία» που φέρνει το παιδί, διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη του, αλλά και στον τρόπο με τον οποίο το παιδί θα κινείται στις ενήλικες σχέσεις.

 

Οπότε, εντός αυτής της δοκιμής, δίνονται περισσότερες ευκαιρίες στον γονέα να «διδάξει» το παιδί ότι σε πρώτο επίπεδο είναι εντάξει να βιώνει τα συναισθήματα που βιώνει. Είναι επίσης ιδιαίτερα σημαντικό οι ίδιοι να αποδέχονται τα συναισθήματα τους. Ενώ σε ένα δεύτερο επίπεδο, δίνεται στο παιδί να κατανοήσει ότι είναι σημαντική η αποδοχή του συναισθήματος, αλλά σημαντικότερος ο τρόπος διαχείρισης και έκφρασης αυτού.

 

Επομένως, ξεκάθαρα η στάση του πατέρα θα αποτελέσει το έμπρακτο παράδειγμα και μοντέλο διαχείρισης καταστάσεων. Ως εκ τούτου, θεωρείται ότι η επικοινωνία πατέρα και παιδιού είναι καθοριστική, τόσο ως μοντέλο, όσο και ως ουσιαστικός παράγοντας της ποιότητας της αλληλεπίδρασης.

 

Όπως ήδη κάποιος θα κατανοήσει, ο ρόλος του πατέρα είναι μια δύσκολη αποστολή, λόγω και των έντονων αλλαγών στις κοινωνικές νόρμες, που αυτό θα αποτελέσει σημαντικό παράγοντα στην αυτονόμηση του παιδιού στην ενήλικη ζωή.

 

Αρκετές φορές οι πατεράδες ήταν ή και είναι «υποχρεωμένοι» να ακολουθήσουν τους κοινωνικούς κανόνες που η κοινωνία τους αναθέτει, δηλαδή να συνεχίσουν την παράδοση του «κουβαλητή». Ίσως γιατί υπήρχε η αντίληψη ότι η επίδραση του πατέρα ήταν δευτερεύουσας σημασίας. Ο ρόλος του πατέρα μεταβάλλεται τα τελευταία χρόνια, αλλά σίγουρα είναι ακόμα επηρεασμένος από το πρόσφατο παρελθόν.

 

Είναι κοινώς παραδεκτό ότι ο «απών πατέρας», αποστερεί από το παιδί του την παρουσία του. Ένας πατέρας που δεν δείχνει ποτέ οποιοδήποτε συναίσθημα τρυφερότητας στον γιο του, ίσως κι ο ίδιος ποτέ να μην εισέπραξε τρυφερότητα από τον δικό του πατέρα. Όμως αυτό αντιμετωπίζεται διαμέσου της ατομικής συμβουλευτικής στον πατέρα. Αρκετά συχνά συστήνεται να κατανοήσουν οι γονείς τις δικές τους γονικές σχέσεις πριν οι ίδιοι γίνουν γονείς.

 

Αναμφισβήτητα το παιδί τοποθετεί τον πατέρα σε ένα βάθρο. Με λίγα λόγια, ο πατέρας αντιπροσωπεύει την δύναμη για το παιδί. Ως εκ τούτου, αυτή η εναπόθεση του πατέρα εμπεριέχει την ανάγκη του παιδιού για συναισθηματική αναγνώριση, αλλά και εμπιστοσύνη στις ικανότητες του. Ο πατέρας πρέπει να αναμιγνύεται ενεργά στην συναισθηματική ανάπτυξη του παιδιού, χρησιμοποιώντας ο ίδιος τον εαυτό του ως μοντέλο.

 

Επίσης, σημαντικό ρολό παίζει η μητέρα στο να ανταποκριθεί ο πατέρας στην φροντίδα του παιδιού. Είναι ξεκάθαρο ότι δεν μπορεί ο ένας να αναπληρώσει τον ρόλο του άλλου. Η συναισθηματική νοημοσύνη είναι εξίσου σημαντική με τον δείκτη νοημοσύνης. Ως εκ τούτου, ο πατέρας πρέπει να επιβραβεύει το παιδί του με συναισθήματα, αντί με υλικά αγαθά. Επιπρόσθετα, η γενικότερη ανάπτυξη του παιδιού επηρεάζεται από το συναίσθημα που προσφέρει ο πατέρας σε αυτή την αλληλεπίδραση. Είναι σημαντικό να κατανοήσουμε ότι η συμμετοχή του πατέρα στην διαπαιδαγώγηση του παιδιού είναι αναντικατάστατη και ιδιαίτερης σημασίας για την προσωπικότητα του.

 

Γράφει η Στέλλα – Αιμιλία Κατσαρή, MSc

Εγγεγραμμένη Κλινική Ψυχολόγος

 

Αφήστε Σχόλιο