Μήπως ο τρόπος που μεγαλώνω το παιδί μου το συγχύζει;

Συντάκτης andri 22/04/2018 0 Σχόλια

 

 

Η βιβλιογραφία, διάφορες έρευνες, απόψεις φίλων και συγγενών, καθώς και οι προσωπικές πεποιθήσεις και εμπειρίες, προκαλούν μεγάλη σύγχυση για το πώς να μεγαλώσει κανείς το παιδί του.

 

Σίγουρα, ο στόχος για όλους τους γονείς είναι να προσφέρουν στα παιδιά τους την καλύτερη ανατροφή. Κάποιοι γονείς ακόμη θέλουν να δώσουν στα παιδιά τους αυτά που οι ίδιοι δεν είχαν μεγαλώνοντας ή ακόμη να τα πειθαρχήσουν με τον ίδιο τρόπο που πειθαρχούνταν οι ίδιοι από τους δικούς τους γονείς.

 

Με όλα αυτά τα δεδομένα, μέσα στον πολυάσχολο εγκέφαλο του κάθε γονιού γίνεται ένας κατακλυσμός πληροφοριών. Αντί να τον βοηθήσουν με την ανατροφή του παιδιού, στο τέλος του προκαλούν σύγχυση, η οποία κατά πάσα πιθανότητα θα μεταφερθεί στο παιδί – παρόλη την καλόκαρδη και αγνή πρόθεση του γονιού.

 

Για να αποφευχθεί η ενίσχυση της σύγχυσης αυτής, στο κείμενο αυτό δεν θα γίνει αναφορά σε θεωρίες αλλά θα γίνει μια απόπειρα απάντησης συχνών ερωτημάτων σχετικά με την ανατροφή των παιδών.

 

«Εγώ με το παιδί μου θέλω να είμαστε φίλοι – να μπορεί να μοιράζεται τα πάντα μαζί μου»
Οι φίλοι μπορεί να είναι από τις πιο πολύτιμες σχέσεις στη ζωή κάποιου. Το ίδιο όμως και η μητρότητα και η πατρότητα. Όμως η σχέση με το παιδί είναι τόσο μοναδική και ξεχωριστή, που θα ήταν συνετό να μην συγχωνευτεί με κάποια άλλη σχέση της ζωης μας. Σίγουρα, το οικείο το βιώνουμε ως κάτι πιο ασφαλές.

 

Παρόλα αυτά, το παιδί έχει ανάγκη τον γονιό ως γονιό – και όχι ως φίλο. Δηλαδή να είναι ξεκάθαρος ο ρόλος του γονιού, ως ένα άτομο που προσφέρει συναισθηματική ασφάλεια στο παιδί και που το αγαπά άνευ όρων, όμως είναι υπεύθυνος για την οριοθέτηση και την τήρηση των κανόνων, με αυστηρότητα και φροντίδα. Άρα, το παιδί δεν είναι φίλος  μας. Και σαφώς, υπάρχουν όρια για το τι μπορεί να μοιραστεί μαζί μας ή κυρίως για το πώς θα το μοιραστεί μαζί μας.

 

«Λυπάμαι όταν ο σύντροφος μου λέει όχι στο παιδί μας. Έτσι, για να μην το στεναχωρούμε, εγώ του κάνω τα χατήρια»


Η σταθερότητα και η ομοφωνία μεταξύ των γονιών είναι σημαντικό συστατικό για την υγιή ανάπτυξη της προσωπικότητας του παιδιού. Αν ο ένας λέει ναι, και ο άλλος γονιός όχι το παιδί μπερδεύεται. Κάποιες φορές είναι πιο εύκολο να πει κανείς ναι παρά να χρειαστεί να θέσει όρια, να εξηγήσει το όχι που λέει, να κατευνάσει το αναστατωμένο παιδί, ή απλά επειδή είναι κουρασμένος το ναι φαντάζει ως η εύκολη λύση.

 

Ακόμη, αν ο ίδιος ο γονιός στερήθηκε ορισμένα «ναι» κατά την παιδική του ηλικία, ή επειδή λείπει αρκετές ώρες από το σπίτι μπορεί ενοχικά να μην λέει όχι στο παιδί του. Συνεπώς, το παιδί πιθανότατα να αναπτύξει μια συμπάθεια προς τον έναν από τους δυο γονείς.

 

Όμως, είναι εγγυημένο πως τα παιδια αναζητούν το μητρικό/πατρικό πρότυπο και τις απαγορεύσεις, αφού διατρέχεται κίνδυνος η επιτρεπτική αυτή στάση του γονιού να ερμηνευτεί από το παιδί ως απάθεια προς αυτό.

 

Περαιτέρω, βοηθάτε το παιδί σας βάζοντας αυτά τα όρια, να μην αναμένει πάντα από τους άλλους πως θα το χειρίζονται θετικά ή ευνοϊκά. Μην ξεχνάτε πως θα εμπλακεί και σε άλλες μικροκοινωνίες πέραν της οικογενειακής. Έτσι το προστατεύετε από μελλοντικές απογοητεύσεις. Και βάζοντας από κοινού όρια στο παιδί, του παρέχετε το αίσθημα της σταθερότητας.

 

 

«Το παιδί δεν πρέπει να μας ακούει να μαλώνουμε»
Εννοείται πως οποιαδήποτε μορφή βίας είναι αδικαιολόγητη και ανεπίτρεπτη, είτε είναι προς τον σύντροφό μας είτε είναι προς το παιδί μας ή σε οποιονδήποτε άλλο συνάνθρωπο μας. Αν έτυχε εσείς να μεγαλώσετε σε ένα περιβάλλον όπου υπήρχε συναισθηματική βία ή ακόμη και σωματική τιμωρία, πολύ πιθανόν να θεωρείτε πως αφού εσείς επιβιώσατε της κατάστασης αυτής και δεν πάθατε «κάτι», πως δεν είναι από γυαλί το παιδί σας και μπορεί να το αντέξει.

 

Ας θυμηθούμε όμως την πόση αβεβαιότητα και τρόμο βιώνατε την ώρα του καυγά… Τα δεδομένα αλλάζουν και ναι, μπορεί κανείς να μην «πέθανε» που ξέφευγε «λίγο» η κατάσταση στο σπίτι, όμως σίγουρα έχει  επηρεαστεί. Φεύγοντας όμως από αυτό το άκρο, σημαντικό είναι να αναφερθεί πως είναι εντάξει το παιδί να βλέπει τους γονείς του να έχουν κάποια διαφωνία (εννοείται χωρίς λεκτική/σωματική βία). Επιπρόσθετα, είναι εξίσου σημαντικό να ακούει το παιδί και την  διαδικασία της συμφιλίωσης.

 

Με αυτό τον τρόπο καταλαβαίνει πως αν διαφωνούμε με κάποιον δεν σημαίνει πως δεν μας αγαπά ή δεν τον αγαπάμε, αλλά είναι επιτρεπτό. Επίσης, το προετοιμάζετε για το ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον καθώς θέτετε θεμέλια για υγιείς συντροφικές σχέσεις που θα έχει το παιδί σας στο μέλλον, παρά να βιώνει την ανασφάλεια πως ένας τσακωμός σημαίνει τη συντέλεια μιας σχέσης.

 

Καταλαβαίνω πως αν εσείς μεγαλώνοντας βιώσατε τις λογομαχίες των γονιών σας συχνά, μπορεί να έχετε την παρόρμηση να τσακωθείτε «κρυφά» με τον σύντροφο σας. Όμως μια απολύτως ανθρώπινη λογομαχία που ακολουθείται από την συμφιλίωση μεταξύ των γονιών μπορεί να επιφέρει περισσότερα ψυχικά ωφέλη για το παιδί παρά επιπτώσεις.

 

«Αναμένω από το παιδί μου να είναι πιο σοβαρό όταν είναι το μεγαλύτερο παιδί της οικογένειας ή βρίσκεται με μικρότερα παιδιά»
Η λέξη κλειδί εδώ είναι «παιδί». Παρόλο που σε μια δεδομένη κοινωνική κατάσταση μπορεί να είναι το μεγαλύτερο, εξακολουθεί να είναι παιδί. Και κάποιες φορές, όταν υπάρχουν μικρότερα αδέρφια, οι γονείς τείνουν να το ξεχνούν, αφού το μεγαλύτερο παιδί μπορεί σε κάποιες καταστάσεις (όπως με το πρόγραμμα ύπνου και το συγύρισμα) να είναι πιο υπάκουο. Τα παιδιά όμως έχουν το όμορφο χάρισμα να προσαρμόζονται.

 

Αυτό οδηγεί στη μίμηση συμπεριφορών των γονιών (ξεγελώντας μας και κάνοντας μας να ξεχάσουμε πως εξακολουθεί να είναι παιδί και όχι ενήλικας) ή την εναλλαγή σε πιο παιδικές συμπεριφορές για να μπορεί να παίξει με μικρότερα παιδιά. Συνήθως η σύγχυση αυτή, η προσδοκία ότι το παιδί αναμένεται να έχει πιο ώριμη συμπεριφορά δεν είναι συνειδητή. Άρα πριν να επιπλήξετε το παιδί σας, είναι χρήσιμο να υπενθυμίσετε στον εαυτό σας την ηλικία του.

 

Κλείνοντας, αναμφίβολα (εκτός από πολύ ακραίες περιπτώσεις) ο κάθε γονιός κάνει αυτό που θεωρεί το καλύτερο για το παιδί του. Όμως, πάντα υπάρχει χώρος για βελτίωση (όπως σε όλες τις σχέσεις της ζωής μας). Δυστυχώς, η ανατροφή του παιδιού δεν έχει κάποια μαγική συνταγή, αλλά αποτελέι ένα έργο σε συνεχόμενη εξέλιξη.

 

Γράφει η Αντριάνα Γερμανού, MSc, Εγγεγραμμένη Κλινική Ψυχολόγος

 

Αφήστε Σχόλιο