Ο φόβος στον κόσμο του παιδιού

Συντάκτης andri 11/01/2018 0 Σχόλια

 

 

Ο Χάρης είναι τριών χρονών. Παίζει τρέχοντας ανέμελος μέσα στο δωμάτιο και ξαφνικά σταματά. Ξεκινά να τρέμει και πηγαίνει προς το μέρος της μητέρας του ζητώντας να τον αγκαλιάσει. Αυτή φαίνεται ανήσυχη, προσπαθεί να καταλάβει τι έγινε. Είναι άρρωστος; Χτύπησε; Δεν δείχνει κάτι τέτοιο. Το παιδί κοιτάζει τη μητέρα του. Αυτή τον ρωτάει εάν φοβήθηκε κάτι. Ο Χάρης δείχνει τη ντουλάπα. Η μητέρα του χαμογελά στοργικά και του προτείνει να κοιτάξουν μαζί τη ντουλάπα αλλά ο μικρός δεν θέλει. Είναι βέβαιος ότι αν πλησιάσει, θα συμβεί κάτι. Δεν ξέρει τι. Παρόλα αυτά η μητέρα του δεν φοβάται. Πάει να ανοίξει το ντουλάπι και αυτός βάζει τα κλάματα. Αυτή προσπαθεί να τον καθησυχάσει. Τον παίρνει στην αγκαλιά της κι ανοίγει το ντουλάπι σιγά – σιγά. Ο Χάρης βλέπει ότι δεν υπάρχει κάτι αυτή την φορά. Αλλά την επόμενη;


Ο φόβος δεν έχει λογική. Είναι παράλογος. Δεν βασίζεται σε αποδείξεις. Απλώς υπάρχει. Μέσα στο κόσμο του παιδιού ο φόβος είναι σχεδόν πάντοτε παρών. Είναι κοντά του ζωντανός, οδυνηρός και σε πολλές περιπτώσεις είναι αυτός  που προσδιορίζει τη συμπεριφορά του. Όλα τα παιδιά είναι πιθανόν να βρεθούν αντιμέτωπα με διάφορους φόβους και αυτό είναι μια φυσιολογική εξέλιξη στην ανάπτυξη τους αρκεί όμως αυτό να μην γίνεται εμμονή.


Οι πιο συνηθισμένοι φόβοι που συναντάμε στα παιδιά είναι ο φόβος της εγκατάλειψης, ο φόβος απέναντι για κάποια ζώα, το σκοτάδι, για το σχολείο, τις φυσικές καταστροφές και τους τραυματισμούς.


Το αντικείμενο του φόβου κάποιες φορές μπορεί να είναι πραγματικό και άλλες φανταστικό. Αυτό που πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας είναι ότι ο φόβος είναι εκεί. Γεννιέται μέσα στο μυαλό του παιδιού από ένα γεγονός που άκουσε, μπορεί να είδε ή που ένιωσε. Η αιτία δεν είναι τόσο σημαντική, όσο το αποτέλεσμα αφού το παιδί ερμήνευσε το γεγονός με το δικό του τρόπο  και σύμφωνα με τη λογική του, γίνεται απειλητικό για αυτό.


Οι παιδικοί φόβοι συνήθως αποτελούν φυσιολογικές αντιδράσεις των παιδιών μπροστά σε ερεθίσματα που είναι άγνωστα ή καινούρια και πιθανόν να αποτελούν εξωτερική απειλή. Στην ουσία οι φόβοι συνδέονται με καταστάσεις που μπορεί να προκαλούν ανησυχία στο παιδί επειδή ξαφνικά έρχεται αντιμέτωπο με πράγματα που δεν γνωρίζει, κάτι που μπορούμε να πούμε ότι είναι φυσιολογικό αλλά και αναγκαίο γιατί προστατεύει το παιδί από ενδεχόμενες απειλές.


Μέχρι την ηλικία των 12 ετών όλα τα παιδιά είναι πιθανόν να έρθουν αντιμέτωπα με φόβους, οι οποίοι είναι φυσιολογικοί κι αποτελούν στάδια της ανάπτυξης τους. Θα λιγοστέψουν και θα υποχωρήσουν αν αναγνωρίσουμε την ύπαρξη τους δείχνοντας στο παιδί μας εμπιστοσύνη και κατανόηση. Πολύ συχνά, οι μεγάλοι φόβοι εξαφανίζονται μόλις το παιδί αρχίσει να έχει αντίληψη του κόσμου που το περιβάλλει.

 

Γράφει η Ειρήνη Χρ. Κουρουκλάρη
Εγγεγραμμένη Κλινική Ψυχολόγος
Κέντρο Κλινικής Ψυχολογίας

 

 

Αφήστε Σχόλιο