Οδηγός επιβίωσης μονογονιού

Συντάκτης andri 04/12/2016 0 Σχόλια

 

 

Με την έννοια μονογονιός, εννοούμε το άτομο που μεγαλώνει μόνο του τα παιδιά του ή δεν ζει με τον άλλο γονιό, ως ζευγάρι στο ίδιο σπίτι. Ο μονογονιός μετά το χωρισμό ή την απώλεια του συντρόφου, βρίσκεται αντιμέτωπος με έναν κυκεώνα αλλαγών, πρακτικών, οικονομικών, αλλά και ψυχολογικών, με πάρα πολλά αρνητικά και μπερδεμένα συναισθήματα και σκέψεις για το μέλλον. 

Αρχικά θα πρέπει να αντιμετωπίσει το έντονο άγχος που θα του επιφέρει η καινούργια κατάσταση και οι πολλές υποχρεώσεις που θα έχει στο μεγάλωμα των παιδιών. Αδιαμφισβήτητο στρεσογόνο παράγοντα, αποτελεί και η απότομη και μεγάλη διαφοροποίηση των οικονομικών δεδομένων, αφού για τη στήριξη της οικογένειας, παραμένει ένα μόνο εισόδημα. 

Επίσης, συχνά οι μονογονιοί πέφτουν στην παγίδα να αισθάνονται ενοχές και τύψεις που μεγαλώνουν τα παιδιά τους σε μία «μη φυσιολογική» οικογένεια. Ενώ ταυτόχρονα πρέπει να αντιμετωπίσουν συναισθήματα πένθους και απώλειας ως αποτέλεσμα του διαζυγίου, θανάτου ή της απουσίας του άλλου γονιού. 

Συχνά αισθάνονται απογοήτευση και θυμό για τη μη συμμετοχή του άλλου γονιού στα οικονομικά θέματα και στην ανατροφή των παιδιών τους. Συναισθήματα που αυξάνονται εάν υπάρχει δυσκολία στην πρόσβαση για βοήθεια και στήριξη από οικογένεια, φίλους και την κοινωνία. Επιπλέον πρόβλημα και αγχογόνος παράγοντας, μπορεί να είναι η πιθανή έλλειψη ικανοτήτων, δεξιοτήτων και γνώσεων για την αυτό-υποστήριξη. 

Ο μονογονιός έχει επίσης να αντιμετωπίσει την ψυχική υγεία των παιδιών, που πιθανών να έχουν τραυματιστεί από την απουσία του άλλου γονιού, καθώς και την άρνησή τους να ασχοληθούν ή να βοηθήσουν τον μονογονιό με τις πολύπλοκες υποχρεώσεις ή τις δουλειές του σπιτιού.

Ο μονογονιός θα πρέπει να δημιουργήσει μία θετική και λειτουργική σχέση με τον άλλο γονιό (όπου αυτό ισχύει). Συγκεκριμένα, εάν επιτευχθεί η δημιουργία μίας υγιούς σχέσης ανάμεσα σε ενήλικες στη διαχείριση των παιδιών, τότε μειώνονται πιθανές οικονομικές δυσκολίες (εφόσον και ο δεύτερος γονιός συμμετέχει ενεργά στα έξοδα του παιδιού), δημιουργείται μία θετική σχέση ανάμεσα στους γονείς και το παιδί τους, η οποία συμπεριλαμβάνει καίρια, για την υγιή ανάπτυξη του παιδιού στοιχεία, όπως σταθερότητα, θετικές τεχνικές διαχείρισης του παιδιού και πειθαρχεία. 

Ο γονιός που αναλαμβάνει την αποκλειστική ευθύνη για τη διαπαιδαγώγηση και την ανατροφή των παιδιών, ιδιαίτερα στις περιπτώσεις όπου δεν συμμετέχει, είτε δεν είναι δυνατή η συμμετοχή του άλλου γονιού, είναι υποχρεωμένος από την ίδια την κατάσταση να δημιουργήσει καινούργια ισορροπία μεταξύ εργασίας και οικογένειας. Αυτό σημαίνει πως δεν πρέπει να διστάζει να ζητήσει βοήθεια από άλλους συγγενείς (π.χ. γιαγιά / παππούς, θείοι / θείες κ.λπ.), να οργανώνει εβδομαδιαία το πρόγραμμά του, με τρόπο ώστε να είναι εφικτό να αναζητήσει δομές φροντίδας παιδιών στην περιοχή του κ.λπ. 

Στην περίπτωση που το άτομο είναι σε έντονη συναισθηματική κατάσταση ή δεν έχει αναπτύξει επιτυχείς τρόπους αντιμετώπισης των στρεσογόνων γεγονότων, μια παρόμοια προσπάθεια αναδιοργάνωσης της καθημερινότητας, είναι σχεδόν αδύνατη. Στην περίπτωση που νοιώθει πως δεν μπορεί να ανταποκριθεί, είναι χρήσιμη η εκμάθηση τεχνικών επίλυσης προβλημάτων και οργάνωσης, αλλά και πιθανή θεραπεία για ενίσχυση των δυνατοτήτων του ατόμου να αντιμετωπίζει τα στρεσογόνα γεγονότα της ζωής του. 

Σε κάθε περίπτωση, ο γονιός που έχει την ευθύνη για τη μέριμνα του παιδιού, πρέπει να έχει μία ειλικρινή και ανοικτή σχέση με το παιδί του, να του μιλήσει και να του εξηγήσει την καινούργια πραγματικότητα και πώς θα την αντιμετωπίσουν μαζί. Στην περίπτωση που ο άλλος γονιός είναι αρκετά συνεργάσιμος, είναι χρήσιμο αυτή η συζήτηση να γίνεται με όλους τους εμπλεκόμενους. 

Τέλος, ο μονογονιός δεν πρέπει να ξεχνάει τις δικές του ανάγκες, να ξεκλέβει έστω λίγο χρόνο για τον εαυτό του, να μιλάει και να μοιράζεται τα θέματα που τον απασχολούν, να περνάει χρόνο με φίλους ή να κάνει ο,τιδήποτε άλλο θα τον βοηθούσε να γεμίσει τις μπαταρίες του!
Το να είσαι μονογονιός, είναι σίγουρα μία δύσκολή δουλειά, αλλά όχι ακατόρθωτη.  


Γράφει η Πολίνα Νικοδήμου, BSc, Msc, Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπεύτρια

 

Αφήστε Σχόλιο