Όταν τα παιδιά λένε ψέματα

Συντάκτης andri 01/03/2018 0 Σχόλια

 

 

«Δεν έφαγα εγώ την σοκολάτα… το αρκουδάκι έσπασε το παιχνίδι της αδερφής μου… το γάλα χύθηκε από μόνο του στο πάτωμα». Πολλοί είναι οι γονείς που παραπονιούνται, και με το δίκιο τους φυσικά, ότι τα παιδιά τους λένε πολύ συχνά ψέματα. Κάποιες φορές μάλιστα, τα ψέματα των μικρών τους είναι τόσο «ψεύτικα» που δεν μπορούν να δώσουν μια λογική εξήγηση για την συμπεριφορά τους αυτή ή ακόμα δυσκολεύονται και να τα δικαιολογήσουν. Αυτό μπορεί να συνέβηκε και σε εσάς!

 

Μια μικρή προσέγγιση στο θέμα αυτό, θα σας έκανε πιο προσεκτικούς και θα σας βοηθούσε να προσεγγίσετε το θέμα με διαφορετικές και πιο σωστές ενέργειες. Ακόμα, θα σας εμπόδιζε από πολλές άστοχες και επιπόλαιες πράξεις, οι οποίες δεν ωφελούν πουθενά, και θα σας οδηγούσε σε μια πιο ορθή εκτίμηση και κρίση του όλου θέματος.

 

Τι ψέματα λένε τα παιδιά και γιατί τα λένε:

Έρευνες έχουν δείξει ότι τα παιδιά λένε ψέματα φανταστικά και ψέματα πραγματικά.

 

Α. Φανταστικά ψέματα

  • Από την ύπαρξη υπερβολικής φαντασίας. Η φαντασία των παιδιών, είναι τόσο φουντωμένη που τα χάνει κανείς μπροστά στο φαινόμενο αυτό. Τα παιδιά, πολλές φορές συζητούν με ανύπαρκτα πρόσωπα ή με τα άψυχα παιχνίδια τους, καταστρώνοντας σχέδια και ζουν σε ένα δικό τους κόσμο φαντασίας και περιπέτειας.

  • Από έλλειψη παρατηρητικότητας. Είναι γνωστό ότι η παρατηρητικότητα τους είναι ανεξέλεγκτη, και στα πολύ μικρά παιδιά είναι υποτυπώδης, αφού δεν ολοκληρώθηκε ακόμα η ανάπτυξη της.

  • Από υποβολή που παθαίνουν από τους μεγαλύτερους. Η φύση της ηλικίας των παιδιών, τα κάνει να μιμούνται με ακρίβεια την συμπεριφορά που έχουν οι μεγαλύτεροι τους και να υποβάλλονται από αυτούς. Τα παιδιά συνήθως ασυναίσθητα, μιμούνται και επαναλαμβάνουν τα ψέματα που μπορεί να λέει ο πατέρας ή η μητέρα τους.

 

Β. Πραγματικά ψέματα

  • Για να αντισταθμίσουν κάποια μειονεξία τους. Πολλά παιδιά μπορεί να έχουν συναισθήματα μειονεξίας και αισθανόμενα έντονα την ανάγκη για προβολή – να παρουσιάσουν δηλαδή κάτι άλλο από αυτό που είναι στην πραγματικότητα – μιλούν συνέχεια για τις ανύπαρκτες ικανότητες και επιτυχίες τους.

  • Για να αποκρύψουν ή να αρνηθούν κάποιο σφάλμα που έκαναν.

  • Για να εξυπηρετήσουν κάποιο συμφέρον τους κερδίζοντας κάτι που θέλουν να πάρουν, π.χ. «γιαγιά έχασα τα χρήματά μου, μπορείς να μου δώσεις 3 ευρώ για να αγοράσω μια σοκολάτα;».

  • Για να εξασφαλίσουν τον θαυμασμό από τους γύρω τους.

  • Για να ευχαριστήσουν τους γονείς ή την γιαγιά / τον παππού, δηλαδή, για να τους κάνουν το χατίρι, π.χ. μια μητέρα θέλει το παιδί της να έρθει πρώτο σε ένα διαγωνισμό σχεδίου – το παιδί δεν τα καταφέρνει, αλλά στο σπίτι της λέει ότι το σχέδιο του πήρε την υψηλότερη βαθμολογία και ήταν το καλύτερο από όλη την τάξη.

  • Για να αποφύγουν την τιμωρία ή την επίπληξη για παραπτώματα δικά τους, ενοχοποιώντας πολλές φορές άλλα παιδιά.

  • Για να τραβήξουν την προσοχή των δικών τους, ώστε αυτοί να ασχοληθούν μαζί τους.

  • Για να εκδηλώσουν την υποστήριξη τους και τον αλτρουισμό τους σε κάποιο φίλο τους ή συμμαθητή τους που έκανε κάποιο παράπτωμα. Πολλές φορές, μια ολόκληρη ομάδα μαθητών αρνείται επίμονα να κατονομάσει μαθητή που πρέπει να τιμωρηθεί, επειδή παρανόμησε. Δεν είναι ακόμα, λίγες οι φορές, που κάποιος από τους συμμαθητές αναλαμβάνει από μόνος του την ευθύνη της πράξης ενός άλλου για να τον προστατέψει από την τιμωρία.

  • Για να εκδηλώσουν την ζηλοτυπία, φθόνο ή επιθετικότητα τους σε πρόσωπα που θέλουν να τα εκδικηθούν.

 

Γράφει η Ειρήνη Χρ. Κουρουκλάρη

Εγγεγραμμένη Κλινική Ψυχολόγος

 

Αφήστε Σχόλιο