Όταν το παιδί μας τα θέλει όλα, είναι κακομαθημένο ή υπάρχει έλλειψη κανόνων;

Συντάκτης andri 09/04/2018 0 Σχόλια

 

 

Μήπως και το δικό σας παιδί έχει συνεχώς απαιτήσεις; Θέλει πάντα να γίνεται το δικό του αγνοώντας τις πιο πολλές φορές και μάλιστα επιδεικτικά τις συμβουλές ή τις απαγορεύσεις σας; Αυτό που λείπει και χρειάζεται να βάλετε στην συμπεριφορά του παιδιού σας είναι τα όρια.

 

Οι γονείς συνήθως παραπονιούνται ότι τι παιδί τους δεν έχει όρια.  Αυτό που δεν σκέφτονται όμως είναι ότι πρώτοι αυτοί καταργούν τα όρια με το να μην του χαλούν τα χατίρια, είτε για να τους αφήσει ήσυχους είτε για να μην το στενοχωρήσουν. Για να είμαστε δίκαιοι δεν πρέπει να ξεχνάμε και το σύγχρονο τρόπο ζωής, ο οποίος απαιτεί από αυτούς να λείπουν αρκετές ώρες από το σπίτι και το παιδί να τους περιμένει μέχρι να γυρίσουν γεμάτο ανυπομονησία, κάτι που δεν τους αφήνει και πολλά περιθώρια να του αρνηθούν καμία χάρη.

 

Παρόλα αυτά, κάθε παιδί έχει σαν πρότυπο τους γονείς του και αν αυτοί δεν μπουν στη διαδικασία να του μάθουν ότι κάθε πράγμα έχει την ώρα του και ότι πρέπει να σέβεται τα συναισθήματα και τις ασχολίες των άλλων, δεν πρόκειται να το μάθει από κάπου άλλου.

 

Χρειάζεται να ξεκαθαρίσουμε στο μυαλό μας τη διαφορά που υπάρχει μεταξύ επιθυμίας και ανάγκης για να μπορέσει να νοηθεί πως ένα μωρό 3 μηνών δεν κλαίει επειδή είναι κακομαθημένο και θέλει πάντα κάποιος να είναι κοντά του, αλλά επειδή με το κλάμα του, το μονό που έχει σαν μέσο επικοινωνίας, εκφράζει μια ανάγκη του (πείνα, δίψα, νύστα, ύπνο, καθαριότητα, πόνο κλπ).

 

Ένα βρέφος έχει απαιτήσεις μόνο για τις ανάγκες του και έτσι ο χαρακτηρισμός «κακομαθημένο μωρό» δεν ισχύει. Από την άλλη, όταν λέμε ένα παιδί κακομαθημένο εννοούμε ότι ζητά ασταμάτητα το ενδιαφέρον των γύρω του, εμφανίζει εγωιστική  συμπεριφορά, ζηλεύει και θέλει συνεχώς να γίνεται το δικό του.


Επομένως, ένα παιδί δεν είναι δυνατόν στα ξαφνικά να αρχίσει να εμφανίζει χαρακτηριστικά κακομαθημένου. Μια συμπεριφορά παιδιού με έντονες απαιτήσεις είναι αποτέλεσμα της λανθασμένης ανταπόκρισης που έχει από τους γονείς του. Αναπόφευκτα, το παιδί σας μεγαλώνοντας έχει όλο και περισσότερες επιθυμίες. Αν όμως, όποτε αυτές δεν μπορούν να ικανοποιηθούν αμέσως, το παιδί αντιδρά παρορμητικά κτυπώντας για να πονέσει αυτόν που το απογοήτευσε χωρίς να έχει καμία επίπτωση σε σταθερή βάση για την άσχημη συμπεριφορά του, τότε μην περιμένετε ότι μέσα σε μια μέρα θα καταφέρετε να του βάλετε όρια. Θα του είναι πολύ δύσκολο να τα σεβαστεί αφού δεν έχει μάθει να περιορίζεται.

 

Εκτός από την υπερβολική «ελαστικότητα», ένα παιδί μπορεί να κακομάθει και στην περίπτωση που οι γονείς του είναι υπερπροστατευτικοί, αφού δεν το αφήνουν  να πάρει πρωτοβουλίες και να ψάχνει από μόνο του να βρίσκει λύσεις για τα «προβλήματά» που συναντά (στήσιμο παιχνιδιών, λύση μια άσκησης).

 

 

Στα πλαίσια των ορίων συμπεριλαμβάνεται και η αντιμετώπιση των επιθετικών παρορμήσεων από την μεριά του παιδιού. Πάει να κτυπήσει το παιδί επειδή δεν του γίνεται το χατίρι; Βρίζει και κλωτσάει; Αυτό δεν σημαίνει πως πρέπει να χρησιμοποιείται η σωματική βία (χαστούκια, τράβηγμα μαλλιού, τσιμπήματα) εις βάρος του. Προσέξτε, εδώ προσπαθούμε να το μάθουμε να αντιμετωπίζει μια δύσκολη κατάσταση με διαφορετικό τρόπο. Οπότε του μιλάμε ήρεμα και γλυκά, δεν φωνάζουμε και βρίζουμε κι εμείς, γιατί απλά εντείνουμε τη συμπεριφορά που θέλουμε να του … κόψουμε. Μπορούμε να το πάμε για λίγο στο δωμάτιο του μέχρι να ηρεμήσει και μετά να κάνουμε ένα διάλογο μαζί του.

 

Το ξύλο αποτελεί τη χειρότερη μορφή άσκησης βίας και σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί μέσο διαπαιδαγώγησης, αφού το παιδί δεν καταλαβαίνει τι ακριβώς είναι αυτό που ενόχλησε στη συμπεριφορά του και το πιο πιθανόν είναι ότι θα το επαναλάβει. Κτυπώντας το παιδί, του δίνετε την εντύπωση ότι η συμπεριφορά αυτή είναι ένας αποδεκτός τρόπος εκδήλωσης του θυμού, ενώ ταυτόχρονα «γκρεμίζεται» η εμπιστοσύνη του προς αυτόν που το χτυπά.

 

Οι γονείς έχοντας υπομονή και τρυφερότητα πρέπει να μάθουν στο παιδί να έχει αυτοέλεγχο. Δεν απαντούν με ένα ξερό «όχι» σε αυτό που ζητάει το παιδί. Είναι καλό να του δίνεται η ευκαιρία να εξηγήσει το λόγο που το θέλει. Πολλές φορές από κάτω κρύβεται μια πραγματική ανάγκη και όχι ένα καπρίτσιο (π.χ. μπορεί να ζητάει γλυκό επειδή πεινάει). Μέσα από το διάλογο το παιδί θα μάθει σιγά σιγά να εντοπίζει τις πραγματικές του ανάγκες και τα «κρυφά» του κίνητρα (ζήλια, θυμό κ.α.). Ένα ξερό «όχι» απλά θα εντείνει το άσχημο παιχνίδι να τραβάει την προσοχή των γύρω του θυμώνοντάς τους.

 

Τέλος, το ίδιο ισχύει και με ένα άλλο πολύτιμο αγαθό, τον προσωπικό μας χρόνο. Δεν μπορεί το παιδί να παίζει όποτε αυτό θέλει μαζί μας, να μας τραβάει όποτε αυτό θέλει για βόλτα ή να βρίσκει τα πιο ενδιαφέροντα πράγματα να πει όταν μιλάμε στο τηλέφωνο ή έχουμε να κάνουμε κάτι. Ο γονιός πρέπει να διατυπώνει κανόνες, γιατί μόνο έτσι τα παιδιά θα νιώσουν σιγουριά, κανόνες όμως που να ισχύουν τόσο για το παιδί όσο και για τον ίδιο. Αν ο γονιός δείχνει στο παιδί με τη συμπεριφορά του ότι δεν σέβεται ο ίδιος τα συναισθήματα ή τις ανάγκες του, πως θα μεταδώσει στο παιδί σεβασμό για το δικό του εαυτό;


Το παιδί σας χρειάζεται να ξέρει ότι ανά πάσα στιγμή είσαστε δίπλα του για να το βοηθήσετε και να το στηρίξετε, αλλά παράλληλα είστε και εσείς ένα ξεχωριστό άτομο, που έχει δικαίωμα στο συναίσθημα του, στην κούραση του…

 

Γράφει η Ειρήνη Χρ. Κουρουκλάρη, Εγγεγραμμένη Κλινική Ψυχολόγος

 

Αφήστε Σχόλιο