Σημάδια της σχολικής άρνησης

Συντάκτης andri 07/09/2017 0 Σχόλια

 

 

Ένα μικρό παιδί, όταν δεν θέλει να πάει σχολείο, μπορεί να κλαίει και να παραπονιέται για διάφορους πόνους. Επίσης μπορεί να υιοθετήσει παιδιάστικες συμπεριφορές όπως να βρέχει το κρεβάτι του τη νύχτα, να μωρουδίζει και να είναι προσκολλημένο σε κάποιον ενήλικα μέσα στο σπίτι. Ένα μεγαλύτερο παιδί μπορεί να έχει άγχος, να φοβάται υπερβολικά, να παραπονιέται ότι έχει πονοκεφάλους και ζαλάδες με αποτέλεσμα να μην μπορεί να συγκεντρωθεί. Το παιδί μπορεί να είναι θλιμμένο, να έχει δυσκολία να κοιμηθεί και να μην μπορεί να φάει.

 

Αυτά τα συμπτώματα υποδηλώνουν το άγχος που έχει το παιδί. Αυτό πολλές φορές συνδέεται με το φόβο του μήπως και αποτύχει στο σχολείο ή δεν καταφέρει να ανταπεξέλθει στις προσδοκίες των γονιών και των δασκάλων του. Έτσι, προτιμά να μην εγκαταλείψει την «ασφάλεια» του σπιτιού του.

 

Τα παιδιά αυτά πολλές φορές έχουν σαν δικαιολογία ότι η άρνηση τους οφείλεται σε πειράγματα των συμμαθητών τους ή ότι ο δάσκαλος είναι πολύ αυστηρός μαζί τους, χωρίς αυτό απαραίτητα να είναι αλήθεια.

 

Πώς μπορείτε να βοηθήσετε;

Σε ένα μικρότερο παιδί:

  • Δείξετε του να καταλάβει ότι νοιάζεστε γι’ αυτό.

  • Μπορείτε να το επιβεβαιώσετε ότι θα μένετε για λίγη ώρα για κάποιο χρονικό διάστημα στο προαύλιο του σχολείο (σε συνεννόηση πάντα με το δάσκαλο) έτσι θα του είναι πιο εύκολο να μείνει στην τάξη, αφού θα νιώθει ότι είστε κοντά.

  • Κάντε το να νιώσει άνετα με τους συμμαθητές του και φροντίστε να δημιουργήσει μια σχέση με κάποια παιδιά. Αυτό μπορεί να επιτευχτεί με εξωσχολικές δραστηριότητες μαζί με τους γονείς των άλλων παιδιών, π.χ. συνάντηση στο πάρκο για παιχνίδι.

  • Αν θελήσει να σας πάρει τηλέφωνο διευκολύνετε το. Πείτε στη δασκάλα ότι είναι εντάξει να σας τηλεφωνήσουν αν το θέλει το παιδί.

  • Φροντίστε για όσο καιρό κρατάει το πρόβλημα να μην είστε πολύ απαιτητικοί μαζί του, έχοντας υπόψη σας ότι είναι πιο σημαντικό στην παρούσα φάση να καταφέρει να μείνει στην τάξη παρά να κάνει τα μαθήματα του.

  • Αν δεν πάει σχολείο ζητήστε αν είναι δυνατόν από φίλους του να τον πάρουν τηλέφωνο εκδηλώνοντας του το ενδιαφέρον τους, αυτό πάντα με τρόπο διακριτικό και σε συνεννόηση με τους γονείς των άλλων παιδιών.

 

Σε ένα μεγαλύτερο παιδί:

  • Συζητήστε με το παιδί και προσπαθήστε να καταλάβετε, τι είναι αυτό που του προκαλεί ανησυχία ή άγχος.

  • Μιλήστε με τον δάσκαλο για το θέμα αυτό και εξηγήστε του ότι δεν είναι ένδειξη αδιαφορίας ή τεμπελιάς από την πλευρά του παιδιού.

  • Μια αλλαγή σχολείου – στη συγκεκριμένη φάση – δεν θα βοηθήσει αφού το πρόβλημα μπορεί να εμφανιστεί και στο άλλο σχολείο.

  • Η επιστροφή στο σχολείο μπορεί να γίνει σταδιακά, στην αρχή εάν το χρειάζεται το παιδί μπορεί να το συνοδεύει η μητέρα ή και ο πατέρας και στη συνέχεια κάποιο άλλο οικείο πρόσωπο.

  • Ακόμα κι αν το παιδί απουσιάζει αρκετό χρονικό διάστημα από το σχολείο, ο κύριος στόχος είναι να επιστρέψει και να παραμείνει στο χώρο του σχολείου. Επομένως, η σχολική επίδοση στη φάση αυτή έχει δευτερεύουσα σημασία.

 

Μην ξεχνάτε ότι κάθε παιδί είναι μοναδικό και ξεχωριστό. Ακούστε τις ανάγκες του, γνωρίστε τις ιδιαιτερότητές του και βοηθήστε το να αναπτυχθεί ανάλογα με τις δυνατότητές του.

 

Καλή σχολική χρονιά!

Γράφει η Ειρήνη Χρ. Κουρουκλάρη

Εγγεγραμένη Κλινικός Ψυχολόγος

 

Αφήστε Σχόλιο