Σκληρές αλήθειες ή λευκά ψέματα;

Συντάκτης andri 21/12/2016 0 Σχόλια



Πρωταρχικό μέλημα κάθε γονιού, είναι η διασφάλιση της εμπιστοσύνης των παιδιών του στο πρόσωπό του. Οι γονείς αποτελούν πρότυπα συμπεριφοράς, τα οποία τα παιδιά θαυμάζουν και μιμούνται. Έτσι, οι γονείς βάζουν το πρώτο λιθαράκι, στη μετέπειτα συμπεριφορά των παιδιών απέναντι στην αλήθεια και την ειλικρίνεια.

Οι γονείς λένε ψέματα, κυρίως όταν συμβαίνουν καθοριστικά ή/και τραυματικά γεγονότα στη ζωή της οικογένειας, όπως, ασθένεια, θάνατος, διαζύγιο κλπ. Σε αυτές τις περιπτώσεις, οι γονείς φοβούνται την αντίδραση του παιδιού, θέλουν να το προστατεύσουν ή θέλουν να αποφύγουν να το στεναχωρήσουν. 


Από την άλλη, τα παιδιά αντιλαμβάνονται ότι υπάρχει αναστάτωση στη δυναμική και τις ισορροπίες της οικογένειας και δεν μπορούν να νοηματοδοτήσουν τις συμπεριφορές των ενηλίκων γύρω τους. Ως εκ τούτου, αισθάνονται απροστάτευτα, αποκομμένα και φοβισμένα. 

 

Επιπρόσθετα, οι γονείς λένε ψέματα, όταν το παιδί αντιδρά έντονα στις επιλογές τους ή/ και ζηλεύει. Για παράδειγμα, οι γονείς ενδέχεται να αντιμετωπίσουν αντίδραση όταν αποφασίσουν να βγουν χωρίς να πάρουν το παιδί μαζί τους, να μην του κάνουν το χατίρι, να αγοράσουν κάτι στο αδερφάκι του κλπ. Σε αυτή την περίπτωση, το παιδί μαθαίνει να μην εμπιστεύεται τους γονείς του και αυξάνεται το αίσθημα της ανασφάλειας. Με άλλα λόγια, το παιδί γίνεται ανυπάκουο και πιο διεκδικητικό, γιατί δεν αισθάνεται σταθερότητα στις συμπεριφορές των σημαντικών ανθρώπων που το περιβάλλουν και το φροντίζουν. 


Ανάλογα με το αναπτυξιακό στάδιο του παιδιού, οι γονείς οφείλουν να προσαρμόζουν την αλήθεια, με τέτοιο τρόπο που δεν θα αφήνουν περιθώριο στο παιδί, να νοιώσει ανασφάλεια και αβεβαιότητα. Το παιδί ακούγοντας την αλήθεια, μπορεί να νοιώσει θυμό, λύπη, φόβο ή αγωνία, αλλά θα ξέρει ότι έχει τους γονείς του, ως ειλικρινείς σύμμαχους που μπορεί να εμπιστευτεί. 

 

Γράφει η Άντρεα Στυλιανού, ΜΑ Κλινικός Ψυχολόγος

 

Αφήστε Σχόλιο