Τέλειοι Γονείς… Η κατάρριψη του μύθου

Συντάκτης andri 08/04/2018 0 Σχόλια

 

 

Αναμφισβήτητα, ο ρόλος του γονιού είναι ο πιο σπουδαίος και απαιτητικός της ζωής μας! Υπάρχουν άραγε «μυστικά επιτυχίας»; Το πρώτο και πιο σημαντικό βήμα που πρέπει να κάνουμε, είναι να καταρρίψουμε το μύθο του τέλειου γονιού, απλά επειδή δεν υπάρχει κάτι τέτοιο. «Δεν υπάρχουν τέλειοι γονείς και δεν υπάρχουν τέλεια παιδιά, αλλά υπάρχουν πολλές τέλειες στιγμές στη διαδρομή». Υπάρχουν όμως οι  «αρκετά καλοί γονείς», οι αληθινοί γονείς.

 

Χρειάζεται να αποδεχτούμε ότι όλοι κάνουμε λάθη, όλοι έχουμε τις κακές μας στιγμές και αυτό είναι κάτι που τα παιδιά μας αναγνωρίζουν.  Άλλωστε, δεν χρειάζονται τους γονείς τους να είναι τέλειοι, θέλουν μόνο να τα αγαπάνε. Να είναι εκεί γι’ αυτά, να τα νοιάζονται και να τα φροντίζουν.

 

Ας δούμε, όμως, ποια είναι αυτά τα ιδανικά χαρακτηριστικά του «αρκετά καλού γονέα»:

Μιλάει το παράδειγμά μας: Το παράδειγμά μας σε κάθε δραστηριότητα της ζωής μας έχει εκκωφαντική επίδραση στα παιδιά μας. Η υπομονή μας, η επιμονή, η αυτοπεποίθηση που βγάζουμε απέναντι σε δύσκολες καταστάσεις επηρεάζουν τους μικρούς θεατές στο σπίτι. Το παιδί βλέπει τον εαυτό του στα μάτια μας, στις εκφράσεις του προσώπου μας, στη γλώσσα του σώματός μας. Νιώθει θετικά για τον εαυτό του, αν εμείς νιώθουμε θετικά για το ίδιο. Εισπράττει κάθε ώρα και στιγμή ό,τι εμείς πιστεύουμε για εκείνο.


Κτίζουμε την αυτοπεποίθησή τους: Η αυτοπεποίθηση στα παιδιά είναι κάτι που κτίζεται με υπομονή και με την ατμόσφαιρα που δημιουργούμε στο σπίτι σε σχέση με τα παιδιά μας. Τα λόγια μας είναι ικανά να απογειώσουν ή να συντρίψουν το παιδί μας. Χρειάζεται να μιλάμε με αγάπη και τρυφερότητα στο παιδί μας, να του δείχνουμε σεβασμό, να μην το αποπαίρνουμε και κυρίως να απολαμβάνει την αγάπη και την κατανόηση και από τους δυο γονείς.


Θέτουμε ρεαλιστικούς στόχους: Οι υπερβολικές απαιτήσεις από ένα παιδί το κλονίζουν, το απογοητεύουν. Επομένως, καλό θα ήταν να θέτουμε πάντα ρεαλιστικούς στόχους ανάλογους με την ηλικία και τις ικανότητες του παιδιού μας.


Θέτουμε όρια: Η συνύπαρξή μας στο χώρο που λέγεται σπίτι συνεπάγεται την τήρηση συγκεκριμένων κανόνων. Πότε και πώς διαβάζουμε, ποιοι ευθύνονται για την καθαριότητα και το συγύρισμα συγκεκριμένων χώρων, ποιοι συμβάλλουν στο στρώσιμο του τραπεζιού, πώς μιλάμε αναμεταξύ μας. Οι κανόνες είναι μέρος της ζωής μας, επομένως το σπίτι μας δεν μπορεί να αποτελεί εξαίρεση. Δεν μπορεί το παιδί ή ο ενήλικας που ζει σ’ αυτό να το αντικρίζει σαν ένα μέρος ασύδοτης συμπεριφοράς. Η προσήλωση και εφαρμογή των όποιων κανόνων περνά μέσα από συζήτηση με τα παιδιά. Βασικό σε κάθε περίπτωση είναι να είμαστε σταθεροί και ξεκάθαροι στα όσα ζητάμε από τα παιδιά.

 


 

Αναθέτουμε ευθύνες: Πώς είναι δυνατό να μάθει το παιδί να είναι υπεύθυνο, αν εμείς αποφεύγουμε να το κάνουμε αποκλειστικό μέτοχο ή συμμέτοχο σε διάφορους τομείς; Πολλοί γονείς θεωρούν πως θα πρέπει να υπηρετούν κάθε ανάγκη του παιδιού τους. Καιρός να καταλάβουμε πως η ευθύνη διδάσκεται και είναι αποτέλεσμα βιωμάτων!


Βοήθησέ το να κατανοήσει τις δυνατότητες του: Τι γίνεται όμως όταν δεν αφήνουμε απ’ τα μάτια μας τα παιδιά μας; Όταν γινόμαστε υπέρ-προστατευτικοί; Με τον τρόπο αυτό δεν επιτρέπουμε στο παιδί ν’ αποκτήσει αυτοπεποίθηση, να κατανοήσει τον εαυτό του και τις δυνατότητές του, να ανεξαρτητοποιηθεί. Ο φόβος μας μην κάνουν λάθη τα παιδιά μας είναι πολλές φορές αδικαιολόγητος. Αν δεν του επιτρέψουμε να τολμήσει να κάνει πράγματα, αν δεν το αφήσουμε να κάνει λάθη, πώς θα μάθει; Πώς θα αποκτήσει δεξιότητες και γνώση του «πώς» και του «γιατί»; Ας μην ξεχνάμε ποτέ πως καλύτερος δάσκαλος για το παιδί είναι πρωτίστως τα δικά του λάθη. Μέσα από αυτά είναι που θα μάθει. Ας τ’ αφήσουμε λοιπόν, να κάνουν πράγματα χωρίς να ‘μαστε συνεχώς δίπλα τους, χωρίς να τα κάνουμε εμείς στη θέση τους.


Δεν βάζουμε Ταμπέλες: Οι απόψεις των γονιών ασκούν σημαντική επίδραση στη συμπεριφορά και τη διαμόρφωση του χαρακτήρα των παιδιών. Τα παιδιά δεν έχουν προλάβει να αναπτύξουν την κριτική τους ικανότητα σε τέτοιο βαθμό ώστε να μπορέσουν να «αντικρούσουν» τα λεγόμενα του γονέα. Επομένως, όχι μόνο δέχονται παθητικά την οποιαδήποτε ταμπέλα, αλλά και υιοθετούν και εφαρμόζουν τη συμπεριφορά που τους χρεώνεται από τους γονείς (πχ. ‘είσαι τεμπέλης, κλαψιάρης, ζηλιάρης’). Το παιδί θεωρεί πια κομμάτι της προσωπικότητάς του αυτή την «ταμπέλα» προσπαθώντας ασυνείδητα να επιβεβαιώσει την άποψη των γονιών. Κάθε παιδί έχει τα δικά του ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, θετικά ή αρνητικά, τα οποία όμως καλό θα ήταν να μην θεωρούνται δεδομένα ούτε μη βελτιώσιμα.


Ενθαρρύνουμε το παιδί μας: Η προτροπή στο παιδί μας να συνεχίσει να προσπαθεί, ο έπαινος για την προσπάθεια και όχι κατ’ ανάγκη για το αποτέλεσμα, η αναγνώριση κάθε καλού αγώνα που κάνει είναι ένας χρυσός κανόνας στην ανατροφή των παιδιών που δεν πρέπει να μας διαφεύγει. Να έχουμε όμως υπόψη ότι ο έπαινος για μια επιτυχία αποτελεί απλώς ένα εξωτερικό κίνητρο και δεν πρέπει να το παρακάνουμε. Το παιδί δε θα πρέπει να κάνει πράματα απλώς για να εισπράττει τα «μπράβο» των γονιών του. Εξάλλου, τι θα γίνει όταν κάποιες φορές δεν επιτυγχάνει εκείνο με το οποίο καταπιάνεται;


Ανιδιοτελής αγάπη: Τέλος, ο πιο χρυσός κανόνας στις σχέσεις μας με τα παιδιά μας είναι η αγάπη που πρέπει να τους δίνουμε. Κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε στιγμή τα παιδιά πρέπει να νιώθουν άπλετη την αγάπη των γονιών τους, δοσμένη χωρίς προϋποθέσεις. Τα λόγια μας είναι ικανά να απογειώσουν ή να συντρίψουν το παιδί μας. Χρειάζεται να μιλάμε με αγάπη και τρυφερότητα στο παιδί μας, να του δείχνουμε σεβασμό, να μην το αποπαίρνουμε. Σεβασμός στις ανησυχίες του, ακρόαση των προβλημάτων του,  σεβασμός στις φιλίες του. Έτσι θα περάσει στο ίδιο το παιδί μας ότι είναι ένα πρόσωπο ξεχωριστό για μας, που το υπολογίζουμε και το σεβόμαστε.

 

Γράφει η Παναγιώτα Μικελλίδου, Εγγεγραμμένη Κλινική ψυχολόγος

 

Αφήστε Σχόλιο