Θρηνούν τα παιδιά;

Συντάκτης andri 08/04/2018 0 Σχόλια

 

 

«Ο θάνατος είναι σκληρός και συναισθηματικά απαράδεκτος για εμάς τους ίδιους, πόσο μάλλον για τα μικρά παιδιά».

 

Όσο παράξενο κι αν μας ακούγεται, τα παιδιά είναι πιο εξοικειωμένα από όσο νομίζουμε με την έννοια του θανάτου. Ο θάνατος υπάρχει μέσα στα παραμύθια, στα παιχνίδια και γενικότερα είναι μέρος της καθημερινής τους ζωής. Ωστόσο, το τι καταλαβαίνει το κάθε παιδί για την έννοια του θανάτου εξαρτάται από διάφορους παράγοντες όπως:

 

  • το ηλικιακό του επίπεδο

  • τη νοητική και συναισθηματική του ανάπτυξη

  • την προσωπικότητα του

  • το περιβάλλον στο οποίο ζει και

  • τις προσωπικές του εμπειρίες σε σχέση με το θάνατο


Θρηνούν τα παιδιά;

 

Φυσικά. Αλλά με πολύ πιο διαφορετικό τρόπο από τους ενήλικες. Τα παιδιά θρηνούν κατά διαστήματα καθώς δεν μπορούν να αντέξουν για μεγάλο χρονικό διάστημα τα οδυνηρά συναισθήματα. Τη μια στιγμή μπορεί να είναι θλιμμένα και την αμέσως επόμενη να παίζουν και να γελούν. Εκφράζουν το θρήνο τους έμμεσα κυρίως μέσα από το παιχνίδι, τις ζωγραφιές και μέσα από τις αλλαγές στη συμπεριφορά τους, στον ύπνο, στο φαγητό, τόσο στο σπίτι όσο και στο σχολείο.

 

Τα Στάδια του Πένθους στα Παιδιά:

  • Άρνηση: άρνηση της πραγματικότητας

  • Αποδιοργάνωση: εναλλαγή συναισθημάτων λύπης, απελπισίας, θυμού, ενοχής κτλ.

  • Ψάχνοντας: βαθμιαία αποδοχή της πραγματικότητας

  • Αναδιοργάνωση: σταδιακή επάνοδος στους προηγούμενους ρυθμούς

 

Διατηρήστε την ανάμνηση του αγαπημένου προσώπου. Αναφερθείτε στο πρόσωπο που πέθανε και ενθαρρύνετε το παιδί να μιλήσει για το αγαπημένο πρόσωπο. Φτιάξτε ένα λεύκωμα με φωτογραφίες του αγαπημένου προσώπου.

 

Φυσιολογικές αντιδράσεις των παιδιών που πενθούν

 

  • Θλίψη και μοναξιά («Μου λείπει…»).

  • Ξεσπάσματα θυμού, κλάματος, γέλιου (πολλές φορές για φαινομενικά ασήμαντο λόγο).

  • Φοβίες (φόβο μήπως χάσουν και άλλα αγαπημένα πρόσωπα, φόβος αποχωρισμού από αγαπημένα πρόσωπα, φόβος για το σκοτάδι κλπ.).

  • Έντονο άγχος και ανησυχία («Ποιος θα με φροντίσει;»).

  • Αλλαγές στις συνήθειες του ύπνου και του φαγητού.

  • Αλλαγές στη συμπεριφορά (απομόνωση, εσωστρέφεια, επιθετικότητα, ριψοκίνδυνη συμπεριφορά κλπ.).

  • Ζήλεια προς τα άλλα παιδιά που δεν έχουν χάσει αγαπημένα πρόσωπα.

  • Μείωση της απόδοσης στο σχολείο.

  • Επίμονη αναζήτηση του ατόμου που πέθανε και συνεχείς σκέψεις γύρω από το θάνατο του.

  • Ενοχές για το θάνατο του αγαπημένου προσώπου.

  • Σωματικά συμπτώματα (πονοκέφαλοι, στομαχικές διαταραχές, αναπνευστικά προβλήματα, έξαρση αλλεργιών κλπ.).


Γράφει η Πάμελα Κυριάκου, Εγγεγραμμένη Σχολική-Εκπαιδευτική Ψυχολόγος, B.A., M.A.

 

Αφήστε Σχόλιο