To τραύμα στη ζωή του παιδιού

Συντάκτης andri 06/04/2018 0 Σχόλια

 

 

Όταν δεν υπάρχει προβολή, αλλά υποβολή κάτ' επανάληψη στο παιδί, τότε υπάρχει συναισθηματική πίεση και πιθανότητα ανάπτυξης τραύματος.

 

Όπως λέει το ρητό αρκετές φορές η ανάπτυξη των παιδικών τραυμάτων κατά την παιδική ηλικία μπορεί να δημιουργηθεί από τους γονείς. Τα παιδικά τραύματα δεν είναι απαραίτητο να έχουν σωματική επίδραση στο παιδί. Το τραύμα το οποίο συχνά ίσως έχει και μεγαλύτερο αντίκτυπο σχετίζεται με την ψυχολογική βία και την επίδραση της στο παιδί. Τέτοιες περιπτώσεις είναι σημαντικό να αναφερθεί ότι συχνά το στιγματίζουν και ως ενήλικα.

 

Ένα παράδειγμα για να κατανοήσουμε την ψυχολογική πίεση που μπορεί να αποτελέσει τραύμα είναι ένα ιδιαίτερα αυστηρό γονικό σύστημα οπού ασκείται έντονη πίεση. Το αποτέλεσμα είναι η πρόκληση του ψυχολογικού τραύματος, ως απόρροια του ασφυκτικού ελέγχου κατά τη διάρκεια των ευαίσθητων παιδικών χρόνων.

 

Το παιδικό τραύμα είναι μια μη υγιής πεποίθηση που υποβάλλεται στο παιδί χωρίς να έχει ερωτηθεί ή να συμφωνεί το ίδιο με αυτήν. Είναι μια εικόνα η οποία έχει δημιουργήσει ο γονέας και «αναγκάζει» το παιδί να προσπαθήσει να χωρέσει στις προσδοκίες αυτές με ένα μη υγιή τρόπο. Μπορεί να είναι ένα υποτιμητικό βλέμμα που ο γονέας θα ρίξει στο παιδί, ένα προσβλητικό σχολιο ή μια έκρηξη οργής. Οπόταν δημιουργείται η εντύπωση ότι ο γονέας δεν εκτιμά το παιδί στην ολότητα του, αλλά δείχνει εκτίμηση στα επιτεύγματα μόνο. Αυτό σημαίνει δηλαδή ότι ο γονέας δεν εστιάζει στην προσωπικότητα του παιδιού του αλλά στις πράξεις του.

 

Όταν δεν υπάρχει προβολή αλλά υποβολή κάτ’ επανάληψη στο παιδί, τότε υπάρχει συναισθηματική πίεση ή/και ανάπτυξη τραύματος που συχνά εκφράζεται είτε ως συμπεριφορά είτε ως συναίσθημα από αυτό (απάθεια, επιθετικότητα ή αδυναμία).

 

Το σημαντικότερο θέμα όσον αφορά την ψυχολογική πίεση στην οποία  υποβάλλεται το παιδί, είναι ότι του δημιουργεί την αίσθηση της πλήρους αδυναμίας και της καθήλωσης.  Επομένως το παιδί νοιώθει ότι είναι «ευνουχισμένο» και ανεπαρκές. Ίσως βιώνει έντονο άγχος είτε στην λήψη αποφάσεων είτε στις ενεργείς του. Δημιουργείται δυσπιστία  προς τους γονείς του που όμως συχνά αντικατοπτρίζεται γενικότερα το περιβάλλον του, δεν μπορεί να διαμορφώσει σχέσεις με βάση την εμπιστοσύνη και αντιλαμβάνεται τον κόσμο ως «κακό».

 

Δυσκολεύεται να δημιουργήσει μια στενή σχέση με τον γονέα, αν και φαινομενικά μπορεί να φαίνεται το αντίθετο, εντούτοις η σχέση με  τους γονείς του είναι δυσλειτουργική. Αυτό ίσως αποτελέσει σημαντικό λόγο κοινωνικής απόσυρσης ή απομόνωσης και δυσκολία προσαρμογής σε καινούριες καταστάσεις λόγω του άγχους που βιώνει και της συνεχούς απειλής.

 

Αυτό που πρέπει να κατανοήσουν οι γονείς που άθελα τους χρησιμοποιούν τέτοιες συμπεριφορές είναι ότι τα παιδιά τους θα αναπαράγουν το πρότυπο αυτό, στην ενήλικη ζωή, επιλέγοντας συντρόφους ή συνεργάτες ή φίλους οι οποίοι συνεχίζουν να τους βλάπτουν. Αυτό επαναλαμβάνετε επειδή το ίδιο το τραύμα  είναι πλέον πολύ οικείο στο άτομο και κατά κάποιον τρόπο ταυτίζονται με τις καταστάσεις που προκαλεί. Είναι ίσως και ο μονός τρόπος έκφρασης «αγάπης» εκ μέρους του παιδιού.

 

Γράφει η Στέλλα – Αιμιλία Κατσαρή, MSc

Εγγεγραμμένη Κλινική Ψυχολόγος

 

Αφήστε Σχόλιο