Υπάρχουν άραγε «τέλειες» μαμάδες; Μάλλον όχι...

Συντάκτης andri 03/03/2017 0 Σχόλια



Υπάρχουν, όμως, μαμάδες που κάνουν ό,τι καλύτερο μπορούν για τα παιδιά τους!
 

Συχνά παρατηρούμε μητέρες που υποστηρίζουν μια συγκεκριμένη φιλοσοφία στην ανατροφή των παιδιών τους, να ασκούν κριτική σε άλλες μητέρες, διαφορετικής ή και αντίθετης φιλοσοφίας. Στις μέρες μας, το φαινόμενο αυτό φαίνεται να έχει μεταφερθεί και στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης και να έχει πάρει ακόμα μεγαλύτερες διαστάσεις. Όσες μανούλες συμμετέχουν σε ομάδες μαμάδων στο Facebook, πιθανότατα έχουν γίνει μάρτυρες του φαινομένου, όπου μία μανούλα θέτει ένα ερώτημα για την ανατροφή του παιδιού της και από κάτω ξεδιπλώνονται οι προσωπικές (συνήθως) εμπειρίες των υπόλοιπων μελών της ομάδας. Φυσικά αυτό είναι κάτι πολύ όμορφο και εποικοδομητικό, που αναδεικνύει την ομορφιά της κοινωνικής φύσης του ανθρώπου και της τάσης μας να βοηθάμε και να στηρίζουμε ο ένας τον άλλο.

Εκεί, όμως, που τα πράγματα δυσκολεύουν, είναι όταν οι απόψεις διίστανται και όταν η μια πλευρά στη συζήτηση, δυσκολεύεται να δεχθεί ή έστω να σεβαστεί την άποψη της άλλης. Δυστυχώς, σε τέτοιες περιπτώσεις κάνουν την εμφάνισή τους διαφόρων ειδών αρνητικά σχόλια και ξεκινά ένας αγώνας, όπου η κάθε μανούλα προσπαθεί να αποδείξει ότι είναι καλύτερη από την άλλη. Οι διαμάχες συνήθως περιστρέφονται γύρω από θέματα τοκετού, διατροφής και διαπαιδαγώγησης, ενώ τις πλείστες φορές η ρήξη δημιουργείται όταν τα επιχειρήματα βασίζονται στο δίπολο μεταξύ των παλαιότερων (π.χ. «Εμείς έτσι μεγαλώσαμε») και των πιο σύγχρονων (π.χ. «Έρευνες έχουν δείξει...») σχολών σκέψης.

Υπάρχει τρόπος συμφιλίωσης;
Είναι γεγονός πως αρκετά από αυτά που θεωρούνταν σωστά πριν από 20, 30 και 40 χρόνια στην ανατροφή των παιδιών, έχουν ερευνητικά καταρριφθεί και νέες οδηγίες έχουν λάβει τη θέση τους. Αυτό που χρειάζεται από εμάς, είναι να είμαστε διαλλακτικοί και ανοικτοί σε νέες ιδέες. Ακόμα κι αν κάτι μας ακούγεται διαφορετικό από αυτό που ήδη γνωρίζουμε, το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να διερευνήσουμε και να διασταυρώσουμε τις πληροφορίες που μας παρουσιάζονται, προτού αποφασίσουμε να τις απορρίψουμε. Με τα τεχνολογικά μέσα που διαθέτουμε σήμερα, μια απλή κίνηση είναι αρκετή για να ανοιχθούν μπροστά μας τεράστια παράθυρα γνώσης.         
  
Κυριότερο συστατικό στην απάμβλυνση αυτού του φαινομένου, όμως, είναι ο σεβασμός προς τον εαυτό μας και προς τους άλλους. Όταν σεβόμαστε τον εαυτό μας, μπορούμε να λαμβάνουμε αποφάσεις για τη ζωή μας με σύνεση και αυτοπεποίθηση. Όταν σεβόμαστε τους άλλους, μπορούμε τουλάχιστον να «ακούσουμε» την αντίθετη άποψη, έστω κι αν διαφωνούμε. Ο σεβασμός, επίσης, μας επιτρέπει να αποδεχόμαστε τη διαφορετικότητα και να κατανοούμε ότι αυτό που ταιριάζει σε μας σαν γονείς, δεν σημαίνει ότι ταιριάζει σε όλους. Κάθε μαμά και κάθε παιδί είναι διαφορετικοί, επομένως δεν μπορούν όλα να ισχύουν για όλους. Ο αλληλοσεβασμός, λοιπόν, είναι το κλειδί για να γίνουμε όλοι καλύτεροι άνθρωποι και να μεγαλώσουμε ψυχικά και σωματικά υγιή παιδιά.
     
Τέλος, αν αναλογιστούμε το ερώτημα «Τι κάνει μια μαμά τέλεια;» θα διαπιστώσουμε πως δεν υπάρχει σωστή και λάθος απάντηση κι αυτό επειδή κανένα παιδί δεν είναι ίδιο με τα άλλα. Η κάθε μανούλα έχει, λοιπόν, το δικαίωμα να κάνει τις επιλογές της με βάση αυτό που ταιριάζει στην προσωπικότητα και τις ιδιαίτερες συνθήκες της οικογένειάς της, ζυγίζοντας τις πληροφορίες που έχει στη διάθεσή της από τον γιατρό του παιδιού της, από έρευνες, από τις προσωπικές της εμπειρίες και γιατί όχι και από τις εμπειρίες της μαμάς και της γιαγιάς της. Φυσικά και θα κάνει λάθη, όλοι κάνουμε. Το μόνο σίγουρο είναι ότι σε όποιο «στρατόπεδο» κι αν είναι ταγμένη, η κάθε μανούλα θέλει το καλύτερο για το παιδί της κι αυτό οφείλουμε να το σεβαστούμε. Σε μια μόνο περίπτωση έχουμε υποχρέωση να «παρέμβουμε» στον τρόπο που ένας γονιός μεγαλώνει το παιδί του. Όταν το παιδί κακοποιείται! 

Γράφει η Ράνια Χατζηκώστα, Εγγεγραμμένη Κλινική Ψυχολόγος

 

Αφήστε Σχόλιο