Είμαι έγκυος: Η ψυχολογία της εγκυμονούσας

Συντάκτης andri 06/04/2018 0 Σχόλια

 

 

Η ψυχολογία της εγκυμονούσας από την πρώτη μέρα μέχρι τον 3ο μήνα.

 

Η εγκυμοσύνη θεωρείται κρίσιμη περίοδος στη ζωή μιας γυναίκας. Χαρακτηρίζεται από μια μεταβατική περίοδο στη ζωή της, κατά τη διάρκεια της οποίας συνυπάρχουν αντιφατικές συναισθηματικές εναλλαγές.

 

Αρκετές φορές ξεκινά με την λεκτικοποίηση της γυναίκας ότι είναι έγκυος. Μια μικρή φράση που εμπεριέχει απίστευτο αριθμό συναισθημάτων και σκέψεων. Αρκετές φορές σε αυτήν την περίοδο αναμένεται ότι η γυναικά θα βιώσει σημαντικό αριθμό αλλαγών από τις οποίες δεν είναι όλες ευχάριστες.

 

Στις πρώτες βδομάδες τις εγκυμοσύνης η συναισθηματική διάσταση της γυναίκας μεταβάλλεται σημαντικά, εφόσον σχεδόν αμέσως κατανοεί την ύπαρξη μιας καινούριας οντότητας αλλά και της εναλλαγής των ορμονών.

 

Η μεταβλητότητα του συναισθήματος μπορεί να εξηγηθεί ως ένας φακός ο οποίος για την εγκυμονούσα, κάποτε εστιάζει με πολύ μεγαλύτερο βαθμό. Για παράδειγμα καταστάσεις στις οποίες προηγουμένως ίσως να ηταν αδιάφορες, κατά την εγκυμοσύνη μπορεί να δημιουργήσουν έντονα συναισθήματα όπως θλίψη ή θυμό. Οι συναισθηματικές εναλλαγές μπορεί να μην είναι παρούσες σε όλες τις εγκυμοσύνες, αυτό μπορεί να εξαρτηθεί από πολλούς παράγοντες.

 

Αυτό που παρουσιάζεται στην πλειοψηφία των εγκύων κατά το πρώτο τρίμηνο είναι η ανησυχία της αποβολής. Κάποιες γυναίκες το βιώνουν σε μεγαλύτερο βαθμό και άλλες σε μικρότερο ανάλογα με τους στρεσογουνους παράγοντες που βιώνει η γυναικά, την προσωπικότητα της αλλά και τις ορμόνες που επηρεάζουν σημαντικά.

 

Η σκέψη της απώλειας του εμβρύου δημιουργεί στην εγκυμονούσα μια αίσθηση ευαλωτότητας, εφόσον ακόμα και αν κάνει ότι χρειάζεται η ανησυχία της απώλειας είναι παρούσα. Σε περίπτωση που η εγκυμονούσα βιώνει υπέρμετρο άγχος θα ηταν πολύ σημαντικό να το μοιραστεί με ένα ειδικό εφόσον αυτό μπορεί να πραγματικά να επηρεάσει την κύηση.

 

Αρκετές φορές αναμένεται από την έγκυο να πλέει σε πελάγη ευτυχίας από την εγκυμοσύνη, είναι σημαντικό όπως υπάρχει απομυθοποίηση αυτή της περιόδου εφόσον κατά την εγκυμοσύνη διαπιστώνει κάνεις πως το παραπάνω απέχει πολύ από την αλήθεια. Επιπρόσθετα αρκετά συχνά η εγκυμονούσα αναμένεται να ακούσει από τον περίγυρο της σχετικά με το πώς αναμένεται να συμπεριφέρεται, τι πρέπει να κάνουν ή πώς πρέπει να νιώθουν. Τέτοιους είδους «οδηγίες»  δεν βοηθούν την έγκυο, αλλά τις επιβαρύνουν με περισσότερο άγχος, αφού κτίζουν προσδοκίες ως προς την συμπεριφορά τους  και οδηγείται στην αυτοκριτική και στις ενοχές.

 

Ακόμα και όταν η εγκυμοσύνη είναι προγραμματισμένη η γυναικά μπορεί να βιώσει αμφιθυμία αν υπάρχουνε οι κατάλληλες συνθήκες για την γέννηση ενός παιδιού. Μέσα, όμως, σε αυτές τις αλλαγές, η γυναίκα αγκαλιάζει το βρέφος ως κομμάτι της ύπαρξής της. Με αυτόν τον τρόπο, στα πρώτα στάδια της εγκυμοσύνης, μπορεί να πραγματοποιηθεί η αποδοχή της αλλαγής του ρόλου και βασικών συνηθειών της γυναίκας, οπού συνήθως ξεκινά η μητέρα να βιώνει το έμβρυο ως μέρος του εαυτού της.

 

Επομένως μπορεί να βιώσει μεγάλο φόβο και ανησυχία για τυχόν απώλεια του μωρού, όπως αναφέρθηκε πιο πάνω. Αυτή η αμφιθυμία στα συναισθήματα είναι απολύτως φυσιολογική, εφόσον είναι μια άγνωστη εντελώς νέα κατάσταση και ίσως είναι παρών οι αμφιβολίες για το αν είναι έτοιμη να γίνει μητέρα.

 

Επομένως είναι σημαντικό να αναγνωριστεί στην έγκυο ότι αυτή η μεταβατική περίοδος ιδιαίτερα το πρώτου τρίμηνο ξεκινά να δημιουργεί το δικό της «μητρικό χάρτη» όσο αφορά τα γονικά της καθήκοντα. Κατά αυτήν την περίοδο η γυναικά ίσως βιώσει και ένα αίσθημα αυτοπραγμάτωσης οπού εκπληρώνονται οι επιθυμίες της μητρότητας καθώς και καθώς και μια κρίσιμη εμπειρία ωρίμανσης στον κύκλο της ζωής της ενήλικης γυναίκας.

 

Γράφει η Στέλλα – Αιμιλία Κατσαρή, MSc

Εγγεγραμμένη Κλινική Ψυχολόγος

 

Αφήστε Σχόλιο