Σχέση πατερά και γιου

Συντάκτης andri 06/04/2018 0 Σχόλια

 

 

Οι περισσότεροι άνδρες δεν είχαν παρά μόνο έναν δάσκαλο που τους δίδαξε τι σημαίνει πατρότητα και αυτός δεν ήταν άλλος από τον δικό τους πατέρα.

 

Σε ένα γενικότερο πλαίσιο η διαμόρφωση του χαρακτήρα του παιδιού αποτελεί ακρογωνιαίο λίθο και εντός αυτού του πλαισίου εντάσσεται η σχέση πατερά και γιου με κάποιες ιδιομορφίες. Ένα συχνό φαινόμενο που τίθεται στην κοινωνία μας είναι η διαχείριση καταστάσεων και ο τρόπος έκφρασης συναισθημάτων εντός της κυπριακής κοινωνίας.

 

Είναι σημαντικό να αναφερθεί ότι ο ρόλος του πατερά είναι δεν είναι ένα καπέλο που το φοράμε οπότε θέλουμε. Ο ρόλος του πατερά θα πρέπει να ενσωματώνεται και να «κυοφορεί» από την ημέρα σύλληψης του παιδιού, με σκοπό την ανάπτυξης μιας στενής σχέσης που να συμπεριλαμβάνει την ενεργητική συμμέτοχη του πατέρα στην ζωή του παιδιού.

 

Σε αυτούς τους ιδιαίτερα σημαντικούς τομείς της ζωής, η σχέση πατερά – γιου, δίδει το χώρο ή την απουσία χώρου της ανάπτυξης ανθεκτικότητας ή μη στον γιο. Αρκετές φορές το παιδί χρειάζεται να ταυτιστεί με το γονέα του ιδίου φύλου οπόταν υπάρχει επαναλαμβανόμενα η ανάγκη του παιδιού να «δοκιμάσει» την ανοχή του πατερά  είτε προκαλώντας ένταση. Ας σημειώσουμε όμως ότι παρόλο που συνήθως τα παιδιά είναι αυτά που ξεκινούν την ένταση, οι αντιδράσεις του πατερά είναι αυτές που καθορίζουν αν η κατάσταση θα εκτροχιασθεί ή αν θα εκτονωθεί.

 

Η ανθεκτικότητα του πατερά σε αυτήν τη «δοκιμασία» που φέρνει ο γιος στην σχέση διαδραματίζει σημαντικό ρολό στην ανάπτυξη του παιδιού αλλά και στον τρόπο με τον οποίο το παιδί θα κινείται στις ενήλικες σχέσεις. Αρκετές φορές οι πατέρες κατά την διάρκεια τις συμβουλευτικής γονέων ρωτούν 

 

«Με ποιον τρόπο θα ανταποκριθώ στο θυμό του γιου μου;». Όπως έχει ήδη προαναφερθεί  σημαίνων ρολό σε αυτή τη  διαδικασία κατέχει ο τρόπος που ο ίδιος ο πατέρας διαχειρίζεται τα δικά του αισθήματα θυμού ή άλλων συναισθημάτων.

 

Οπόταν εντός αυτής της δοκιμής δίδονται περισσότερες ευκαιρίες στο γονέα να «διδάξει» τον γιο του, ότι σε πρώτο επίπεδο είναι εντάξει να βιώνει τα συναισθήματα που βιώνει. Ενώ σε ένα δεύτερο επίπεδο, δίδεται στο παιδί να κατανοήσει ότι είναι σημαντική η αποδοχή του συναισθήματος αλλά σημαντικότερος ο τρόπος διαχείρισης και έκφρασης αυτού.

 

Επομένως ξεκάθαρα η στάση του γονέα θα αποτελέσει για το γιο έμπρακτο παράδειγμα και μοντέλο διαχείρισης έκρυθμων καταστάσεων. Ως εκ τούτου θεωρείται ότι η επικοινωνία πατερά και γιου είναι καθοριστική, τόσο ως μοντέλο όσο και ως ουσιαστικός παράγοντας της ποιότητας της σχέσης του με το γιο του.

 

Όπως ήδη κάποιος θα κατανοήσει ο ρόλος του πατερά είναι μια δύσκολη αποστολή λόγο και των έντονων αλλαγών στις κοινωνικές νόρμες, που αυτό θα αποτελέσει σημαντικό παράγοντα στην αυτονόμηση του παιδιού στην ενήλικη ζωή. Είναι κοινώς παραδεκτό ότι ο «απών πατέρας» , στερεί από το παιδί του την παρουσία του, ίσως κι ο ίδιος είχε έναν πατέρα που να έκανε το ίδιο. Ένας πατέρας που δε δείχνει ποτέ οποιοδήποτε συναίσθημα τρυφερότητας στο το γιο του, ίσως κι ο ίδιος ποτέ να μην εισέπραξε τρυφερότητα από τον δικό του πατέρα.

 

Οι περισσότεροι άνδρες δεν είχαν παρά μόνο έναν δάσκαλο που τους δίδαξε τι σημαίνει πατρότητα και αυτός δεν ήταν άλλος από τον δικό τους πατέρα. Οπόταν είναι σημαντικό να τονισθεί ότι η εκτέλεση του γονικού ρολού του πατερά, χωρίς την ουσιαστική σχέση με το γιο,  είναι δύσκολο αρκετές φορές να επιτευχθεί και η αποκατάσταση της σχέσης αυτής στη συνέχεια θα είναι ακόμα δυσκολότερη. Ακόμα και αν ο πατέρας αλλάξει, ο γιος θυμάται ή επαναλαμβάνει ασυνείδητα- τις παλιές αντιδράσεις του, αναγκάζοντάς τον -και πάλι υποσυνείδητα- να αναπαράγει την παλιά του συμπεριφορά.

 

Γράφει η Στέλλα – Αιμιλία Κατσαρή, MSc Εγγεγραμμένη Κλινική Ψυχολόγος

 

Αφήστε Σχόλιο